Tandartsbezoek wordt zegetocht

Vanmorgen vroeg moest ik me samen met Noëlle melden bij Van den Bremer. Zij was wat zenuwachtig omdat het haar eerste kennismaking was met het fenomeen tandarts. Ik had dito kriebels in mijn buik vanwege de grondige mondverbouwing waarvoor ik in de agenda was gezet. Noëlle informeerde vooraf nadrukkelijk naar de eventuele cadeaus die de nasleep van onze missie zouden kunnen vormen. Ze zette in op minimaal een chocolade-ei. Ik hield me op de vlakte. Zei dat tandartsen niet aan cadeaus deden. En zeker niet aan chocolade-eieren. Dapper lag ze even na achten met de mond wijd open in de stoel. Ze gaf geen kik. Keek zelfs een beetje rond in de behandelkamer toen ik hulpeloos lag te spartelen onder de felle Siemens-lamp. En warempel, na afloop ging er een grote la met cadeautjes open. 'Kies maar uit', zei de tandarts. Het werd een ballon, die ze als een trofee mee naar oma troonde. Het was dat mijn halve gezicht scheef hing, want anders had ik de trotse glimlach die ik voelde opkomen de hele ochtend niet meer van mijn smoel gekregen.

Kwaaak

Met de zwoele avonden van de laatste tijd wil er nog wel eens een dier door de geopende achterdeur van Huize Bakker naar binnen glippen. Is dat Real, dan hebben we daar kattenbrokken voor, gaat het om muggen, dan wordt de muggenmepper van stal gehaald en gaat het om een kikker, dan komt Nelly in actie. Want, zo spraken we lang geleden af, ik ben voor de dode dieren en zij voor de levende. Onlangs kroop er nog zo'n neefje van Kermit door de keuken en was ik opnieuw blij met mijn kordate echtgenote. Ook het prachtige schepsel op de foto bevindt zich regelmatig op de grond. Mocht het gaan kruipen, dan slaan we meteen alarm.

Specialist verliest het van Hema

Noëlle heeft een nieuwe fiets. Een roze, degelijk ros. Gistermiddag zijn we daarvoor naar Emmeloord geweest. Bij de Hema stond er één. 119 euro, geen opsmuk. Leek een hele goede deal. Voor vergelijkingsmateriaal gingen we vervolgens toch maar even naar een speciaalzaak. Eén blik op het rijtje kinderfietsen zei ons genoeg. 220 euro was de goedkoopste. Nelly en ik wisselden een blik van verstandhouding, maar inmiddels was de verkoper bij ons gearriveerd. Hij informeerde of hij kon helpen, maar werd vakkundig afgewimpeld door Noëlle: ,,We kopen al een fiets bij de Hema", zei die ijskoud. De verkoper kromp ineen en mompelde, nog net verstaanbaar: ,,De Hema, daar moet je toch niet zijn?" Maar we waren onverbiddelijk. even later zag ik aan de kassa van de Hema dat er ook nog eens een dikke korting van de prijs afging: 90 euro werd in totaal. De Hema, daar moet je dus wél wezen.

Een verhaal vertellen

Vanavond heb ik eindelijk 'Alles is verlicht' van Jonathan Safran Foer uitgelezen. Niet dat het moeilijk las of niet interessant was. Het is denk ik gewoon een boek dat je moet lezen zoals je hele goede wijn moet drinken: langzaam en nadenkend en niet met slokken tegelijk. Dit boek is in de eerste plek bijzonder door zijn vorm: brieven die geschreven zijn door een Oekraïener die steeds struikelt over zijn Engels. Romanfragmenten van een Joodse Amerikaan. En verhalende stukken van opnieuw de Oekraïner. Dat alles chronologisch volledig door elkaar gehusseld. Het ene moment hilarisch, het andere moment ontroerend of inktzwart, want het gaat onder andere over vernietiging van Joodse dorpen in de Oekraïne door de nazis. Ik heb net de laatste bladzijde gelezen, het boek dicht gedaan, weer open, nog weer wat gelezen, geprobeerd erover na te denken en geconcludeerd dat het zo'n boek is waarvan je weet dat er net niet helemaal met je pet bij kan. Je weet dat er meer in zit dan je eruit kan halen. (De schrijver heeft filosofie gestudeerd aan Princeton; ik niet). Maar dat geeft ook de mogelijkheid om zelf te bepalen waar het verhaal om draait. In eerste instantie is het wat mij betreft dat alles draait om de manier waarop je een verhaal vertelt. En daarin is deze schrijver heel erg goed.
Het boek is trouwens verfilmd, met hobbit Frodo in de hoofdrol. Wil ik niet zien. Kan alleen maar tegenvallen.

The Sims 2: vaarwel lieve laptop

Nelly wordt zaterdag 31 jaar. Een zin waar ik niet te lang over na wil denken en dus gaat dit stukje niet over oud worden (of zijn), maar over haar cadeau en de peilloze diepte waarin ik mezelf daarmee ga storten. Want ze krijgt The Sims 2. Maakte ons huwelijksbootje na deel 1 al zwaar slagzij, deze keer heb ik het reddingsvest al aan en ben ik klaar om het schip te verlaten. Want The Sims maakt huiveringwekkende krachten los in Nelly. Zonder besef van honger, dorst, tijd of omgeving gaat ze op in haar spel. Soms keert ze even terug op aarde. Bijvoorbeeld om te melden dat ze een nieuwe baan heeft. Net als ik dan wil vragen of het maatschappelijk werk haar niet meer beviel, komt er dan weer zo'n afwezige blik in haar ogen en weet ik dat The Sims haar weer roepen. Afijn. De laptop ben ik de komende tijd kwijt.

Koert spreekt z'n talen

Jaja, dat is Koert die daar naar buiten komt. Met in zijn kielzog Rodney Butts en Dewayne Johns. Twee van de betere Amerikaanse basketballers die ooit de Orca's kleuren in de Eredivisie hebben verdedigd. Voor een VPRO-programma ergens in de jaren tachtig liet vuurtorenwachter Koert Bakker ze de vuurtoren zien. De beleefde Butts (keurige middle class opvoeding) stelt quasi geïnteresseerde vragen. DJ heeft hoogtevrees en komt niet verder dan de deur. Koert etaleert ondertussen zijn grote kennis van het Engels, Nederlands, Duits en nog zo wat talen.

Niet te filmen

Het hoogtepunt van onze vakantie. Los van zwoele avonden op het terras en heerlijk dobberen in het zwembad, was dat het Alhambra in Granada. Veel besproken en beschreven, de drukst bezochte attractie van Spanje, je moet het gezien hebben. Tenminste, dat stond te lezen in alle reisgidsen. Ik geloofde die op hun woord, maar eerlijk gezegd vond ik de bij die lofzangen afgedrukte foto's niet meer dan 'wel mooi'. Na afgelopen zaterdag weet ik dat het Alhambra zich niet in foto's laat vangen en ook niet in een serie. Aan de ene kant omdat het dikwijls technisch onmogelijk is om een zaal of een binnenplaats in één keer te vangen. En ook omdat het gaat om sfeer, je geïmponeerd voelen, veroverd worden door een gebouw. Nelly concludeerde bij het zien van de foto's dat alleen in de ogen van de mensen iets te zien was van de schoonheid van het Alhambra. Ik ben het daarmee eens.