En dit wordt míjn kamer...

De kogel is door de kerk, ook Noëlle heeft de ja-knik gegeven. We verhuizen naar de Noorderlaan. Komende week lopen de laatste termijnen van ontbindende voorwaarden af, maar eigenlijk zou ik niet weten wat een verhuizing nog in de weg zou kunnen staan. De nieuwe eigenaar van Klaverhof 8 is al langs geweest om over de gordijnen te praten en wij hebben al groen licht van de hypotheekverstrekker (ik had ook niet anders verwacht). Als alles goed gaat wonen we vanaf 1 december in ons nieuwe huis. Tot die tijd moet er nog heel wat gebeuren. Met steun van IKEA, familie en vrienden gaat dat lukken en krijgt deze dame een echte meidenkamer, verboden voor jongens!

Jelle van de 62

Mijn bèbe had een botter. Die beroemde Leuster-zin gaat niet helemaal, of eigenlijk helemaal niet, op voor mij. Mijn bèbe en naamgever voer op een troepentransportschip richting Indië en later op een baggerschuit. Maar niet op een botter. Dat bleek deze week weer eens toen ik bij mijn moeder een flinke doos met foto's doorkeek. De foto's komen uit de Talma-kamer van mijn bessien, ze woont tegenwoordig in het Kompas. Het is een prachtige verzameling nostalgie op afroep. Jan Willem en ik met bèbe en bessien dagjes uit. Spelend aan de Rotholm. Om tafel met de hele familie tijdens het kerstdiner. En die foto's liggen zij aan zij met afbeeldingen uit begin vorige eeuw: oude mensen toen ze nog jong waren, voorouders die geen levende in leven heeft gezien, portretten van 'wie was dat ook alweer' en verwanten uit Canada. Tijdens het foto's kijken kwamen we op de vissersroots van de Bakkers. Vader en moeder wisten te melden dat 'De 62' ooit 'ons nummer' was. Pater familias Dirk (mijn overgrootvader) stond aan de helmstok. Een ijzeren opvolger kwam er nooit. En een trotse foto in het familiearchief evenmin. Internet kent wel een afbeelding van die stoere schuit. Als er weer eens een visserman aan me vraagt wie ik ben, zal ik zeggen: Jelle van Derk van Jelle van Derk van de twieënzestig.

Officiële Urker bijeenkomsten

Officiële Urker bijeenkomsten lopen als een rode draad door mijn bestaan als verslaggever. Is er ergens iets te vieren of moet er stil gestaan worden bij het een of ander, dan is de pers paraat. Want een winkel die zonder krant geopend is, is eigenlijk nog dicht en een lint is pas écht aan tweeën als de persfotograaf meeknipt. Hebben de officiële Urker bijeenkomsten enig gewicht, dan snort er een tv-camera mee. Omroep Flevoland werkt namelijk in een provincie met schokkend weinig nieuws. En op Urk valt relatief gezien nog het vaakst wat te beleven. De snorrende camera en ik treffen elkaar dus vaak. En dus ben ik dikwijls met 'mijn kop' op tv. Moeder in alle staten, collega's aan je mouw, oudste dochter vol bewondering en ik geërgerd, want op de een of andere manier maakt tv je net wat lomper dan je jezelf voelt. Televisie maakt je tien kilo zwaarder, zeggen ze. Leuk voor actrices die leven van een dieet van bronwater en sigaretten, maar niet voor mij. Vandaar dat ik me meestal camera-onvriendelijk probeer te gedragen bij officiële Urker bijeenkomsten. Staren richting lens of boos kijken of zo geweldig onnozel dat het 'shot' wel móét sneuvelen bij de montage. Helpt niks.
PS
Kijk niet (ik herhaal niet) op de website van Omroep Flevoland en klik dan niet door naar het verhaal over de naturalisatiedag.

Tien Acht

Al 7 jaar 1 paar. Wie had 84 maanden geleden kunnen bedenken dat het zo snel voorbij zou vliegen? Want het lijkt alsof het gisteren was, en niet 365 weken terug, toen we ja tegen elkaar zeiden. 2.557 dagen vlogen voorbij. De ene heel bijzonder, een volgende om nooit te vergeten en sommige als 'alle andere'. Maar vast staat dat ik geen van de afgelopen 61.368 uren had willen missen. Toegegeven, tussen die 3.682.080 minuten zaten best een paar vervelende, maar de 220.924.800 keren dat mijn hart klopte sinds 10 augustus 1999, deed het dat voor jou...

Tandartsbezoek wordt zegetocht

Vanmorgen vroeg moest ik me samen met Noëlle melden bij Van den Bremer. Zij was wat zenuwachtig omdat het haar eerste kennismaking was met het fenomeen tandarts. Ik had dito kriebels in mijn buik vanwege de grondige mondverbouwing waarvoor ik in de agenda was gezet. Noëlle informeerde vooraf nadrukkelijk naar de eventuele cadeaus die de nasleep van onze missie zouden kunnen vormen. Ze zette in op minimaal een chocolade-ei. Ik hield me op de vlakte. Zei dat tandartsen niet aan cadeaus deden. En zeker niet aan chocolade-eieren. Dapper lag ze even na achten met de mond wijd open in de stoel. Ze gaf geen kik. Keek zelfs een beetje rond in de behandelkamer toen ik hulpeloos lag te spartelen onder de felle Siemens-lamp. En warempel, na afloop ging er een grote la met cadeautjes open. 'Kies maar uit', zei de tandarts. Het werd een ballon, die ze als een trofee mee naar oma troonde. Het was dat mijn halve gezicht scheef hing, want anders had ik de trotse glimlach die ik voelde opkomen de hele ochtend niet meer van mijn smoel gekregen.

Kwaaak

Met de zwoele avonden van de laatste tijd wil er nog wel eens een dier door de geopende achterdeur van Huize Bakker naar binnen glippen. Is dat Real, dan hebben we daar kattenbrokken voor, gaat het om muggen, dan wordt de muggenmepper van stal gehaald en gaat het om een kikker, dan komt Nelly in actie. Want, zo spraken we lang geleden af, ik ben voor de dode dieren en zij voor de levende. Onlangs kroop er nog zo'n neefje van Kermit door de keuken en was ik opnieuw blij met mijn kordate echtgenote. Ook het prachtige schepsel op de foto bevindt zich regelmatig op de grond. Mocht het gaan kruipen, dan slaan we meteen alarm.

Specialist verliest het van Hema

Noëlle heeft een nieuwe fiets. Een roze, degelijk ros. Gistermiddag zijn we daarvoor naar Emmeloord geweest. Bij de Hema stond er één. 119 euro, geen opsmuk. Leek een hele goede deal. Voor vergelijkingsmateriaal gingen we vervolgens toch maar even naar een speciaalzaak. Eén blik op het rijtje kinderfietsen zei ons genoeg. 220 euro was de goedkoopste. Nelly en ik wisselden een blik van verstandhouding, maar inmiddels was de verkoper bij ons gearriveerd. Hij informeerde of hij kon helpen, maar werd vakkundig afgewimpeld door Noëlle: ,,We kopen al een fiets bij de Hema", zei die ijskoud. De verkoper kromp ineen en mompelde, nog net verstaanbaar: ,,De Hema, daar moet je toch niet zijn?" Maar we waren onverbiddelijk. even later zag ik aan de kassa van de Hema dat er ook nog eens een dikke korting van de prijs afging: 90 euro werd in totaal. De Hema, daar moet je dus wél wezen.