Daar gaan we weer

En............ we zijn weer online. Alle mensen bij Essent, herstel: @home, nog hartelijk bedankt en alvast de beste wensen voor het nieuwe jaar. Dat we elkaar maar zo weinig mogelijk hoeven te spreken via helpdesk, callcenter of, ongevraagd, e-mailcontact.
't Is knaken geblazen als je plotseling een paar weken zonder Internet zit. Nog niet zo heel erg lang geleden was je al dik tevreden met Nederland 1 en 2, die al om zes uur de lucht ingingen. Onlangs gingen die juist uit de lucht en komen ze alleen nog via de kabel op bezoek, tezamen met de www-bits en -bytes, tenminste als je de doorgevers daarvan tijdig en in drievoud, telefonisch, schriftelijk en per tam tam op de hoogte hebt gesteld. Lastig als je alleen op je werk kunt internetten. Helemaal als daar plotseling iemand heeft bedacht dat Gmail geblokkeerd moet worden. Ook mijn weblog had ernstig te lijden onder de verhuizing. Mijn oprechte excuses daarvoor. Als goedmaker vijf leuke links: 1. Postsecret; 2. Refdesk; 3. Naardense Bijbel; 4. You tube; 5. De Pliesie.

Schelpjes

Ooit, toen we nog gewoon Jelle & Nelly waren, waren we helemaal verliefd op Antwerpen. De gezellige camping aan de Schelde, de voetgangers- tunnel, de fantastische oude kerk, terrasjes en veel Belgisch bier. Ik besloot dat het toppunt van Bourgondisch geluk een dampende pan mosselen moest zijn. Die zag je daar tenslotte overal. Nelly was aanvankelijk niet zo enthousiast, maar na enig aandringen gaf ze toe. Verrukt viel ik aan op de schelpdieren, die tot me kwamen in een wolk van ui, wortel, witte wijn en bleekselderij. Een Palmke en een bak frieten aan weerszijden van de pan, als herauten van het goede leven. ,,Ze hebben oogjes", zei Nelly zuinig na drie mosselen. Ze ruilde haar pannetje tegen mijn frieten en het kwam nooit meer goed tussen haar en Zeelands trots. Sindsdien eet ik één keer per jaar mosselen, alleen, met een Duvel. Net toen ik begon te wennen aan het idee dat ik alleen ben op de top van de culinaire Olympus, was daar onverwacht gezelschap. Noëlle at vanmiddag gulzig een 'schelpje' mee. En alhoewel ze gruwelt van kaas op brood, tomaat, paprika en nog zo wat doorsnee eten, weet ik nu zeker dat ze een dochter van haar vader is.

Vive le vin rouge

Nelly en ik hebben gisteravond een heuse wijnproeverij gehouden. We hadden vier verschillende Franse rode wijnen gekocht en proefden die een voor een. We probeerden vast te stellen wat de afzonderlijke karakteristieken waren en gaven onze mening over wat we wel en niet lekker vonden. Daarna proefden we om de beurt blind. Dus: vier glazen op een rij en daar de juiste flessen bij zoeken. En wat schetste onze verbazing: het lukte! De Beaujolais en de Bourgogne waren beduidend lichter van kleur dan de andere twee en bij de Beaujolais leek het alsof er een heel klein beetje koolzuur in zat, de wijn had ook iets weg van witte wijn. De Bordeaux proefde erg streng en stroef en de Corbieres had een sterke, wat dierlijke geur, maar desondanks een zachte afdronk. Nu gaat het natuurlijk veel te ver om onszelf tot zelfs maar aankomend vinologen te bestempelen. Maar gewapend met lekkere wijn, twee wijngidsen en een tafel vol heerlijke hapjes werd het wel een bijzonder gezellige avond.

En dit wordt míjn kamer...

De kogel is door de kerk, ook Noëlle heeft de ja-knik gegeven. We verhuizen naar de Noorderlaan. Komende week lopen de laatste termijnen van ontbindende voorwaarden af, maar eigenlijk zou ik niet weten wat een verhuizing nog in de weg zou kunnen staan. De nieuwe eigenaar van Klaverhof 8 is al langs geweest om over de gordijnen te praten en wij hebben al groen licht van de hypotheekverstrekker (ik had ook niet anders verwacht). Als alles goed gaat wonen we vanaf 1 december in ons nieuwe huis. Tot die tijd moet er nog heel wat gebeuren. Met steun van IKEA, familie en vrienden gaat dat lukken en krijgt deze dame een echte meidenkamer, verboden voor jongens!

Jelle van de 62

Mijn bèbe had een botter. Die beroemde Leuster-zin gaat niet helemaal, of eigenlijk helemaal niet, op voor mij. Mijn bèbe en naamgever voer op een troepentransportschip richting Indië en later op een baggerschuit. Maar niet op een botter. Dat bleek deze week weer eens toen ik bij mijn moeder een flinke doos met foto's doorkeek. De foto's komen uit de Talma-kamer van mijn bessien, ze woont tegenwoordig in het Kompas. Het is een prachtige verzameling nostalgie op afroep. Jan Willem en ik met bèbe en bessien dagjes uit. Spelend aan de Rotholm. Om tafel met de hele familie tijdens het kerstdiner. En die foto's liggen zij aan zij met afbeeldingen uit begin vorige eeuw: oude mensen toen ze nog jong waren, voorouders die geen levende in leven heeft gezien, portretten van 'wie was dat ook alweer' en verwanten uit Canada. Tijdens het foto's kijken kwamen we op de vissersroots van de Bakkers. Vader en moeder wisten te melden dat 'De 62' ooit 'ons nummer' was. Pater familias Dirk (mijn overgrootvader) stond aan de helmstok. Een ijzeren opvolger kwam er nooit. En een trotse foto in het familiearchief evenmin. Internet kent wel een afbeelding van die stoere schuit. Als er weer eens een visserman aan me vraagt wie ik ben, zal ik zeggen: Jelle van Derk van Jelle van Derk van de twieënzestig.

Officiële Urker bijeenkomsten

Officiële Urker bijeenkomsten lopen als een rode draad door mijn bestaan als verslaggever. Is er ergens iets te vieren of moet er stil gestaan worden bij het een of ander, dan is de pers paraat. Want een winkel die zonder krant geopend is, is eigenlijk nog dicht en een lint is pas écht aan tweeën als de persfotograaf meeknipt. Hebben de officiële Urker bijeenkomsten enig gewicht, dan snort er een tv-camera mee. Omroep Flevoland werkt namelijk in een provincie met schokkend weinig nieuws. En op Urk valt relatief gezien nog het vaakst wat te beleven. De snorrende camera en ik treffen elkaar dus vaak. En dus ben ik dikwijls met 'mijn kop' op tv. Moeder in alle staten, collega's aan je mouw, oudste dochter vol bewondering en ik geërgerd, want op de een of andere manier maakt tv je net wat lomper dan je jezelf voelt. Televisie maakt je tien kilo zwaarder, zeggen ze. Leuk voor actrices die leven van een dieet van bronwater en sigaretten, maar niet voor mij. Vandaar dat ik me meestal camera-onvriendelijk probeer te gedragen bij officiële Urker bijeenkomsten. Staren richting lens of boos kijken of zo geweldig onnozel dat het 'shot' wel móét sneuvelen bij de montage. Helpt niks.
PS
Kijk niet (ik herhaal niet) op de website van Omroep Flevoland en klik dan niet door naar het verhaal over de naturalisatiedag.

Tien Acht

Al 7 jaar 1 paar. Wie had 84 maanden geleden kunnen bedenken dat het zo snel voorbij zou vliegen? Want het lijkt alsof het gisteren was, en niet 365 weken terug, toen we ja tegen elkaar zeiden. 2.557 dagen vlogen voorbij. De ene heel bijzonder, een volgende om nooit te vergeten en sommige als 'alle andere'. Maar vast staat dat ik geen van de afgelopen 61.368 uren had willen missen. Toegegeven, tussen die 3.682.080 minuten zaten best een paar vervelende, maar de 220.924.800 keren dat mijn hart klopte sinds 10 augustus 1999, deed het dat voor jou...