Boem, boem, boem

Het werd dus de week van De Aanrijding. Woensdag aan het einde van de middag parkeerde Nelly de rechtervoorkant van de auto op de Urkerweg in de achterbumper van iemand die remde voor een eend. De schade aan onze auto is inmiddels provisorisch gefikst door (super)pake en de verzekering handelt de schade van de tegenpartij af. Klaar, denk je dan. Maar wat een impact heeft zoiets. Er volgde een nacht vol dromen en overgeven en Anne-Grethe is nog steeds bezig de zaak van zich af te praten: ,,Mama auto pot gemaakt. Boem, boem, boem."

Wilde leeuw

Dat peuters moeilijke eters zijn, is geen nieuws. Net zoals het een bekend fenomeen dat al die grappig ogende pogingen om er toch nog wat eten in te krijgen verspilde moeite zijn. Bootjes die naar de haven toe komen tjoeke tjoeken? Daar lachen ze om. Net als om auto's die de garage in willen. Maar voor Anne-Grethe zijn we er nu uit. Doorgaans is ze een redelijk gezonde eter, maar geregeld houdt ze de kaken stijf op elkaar. Maar merk tussen neus en lippen op dat de rest van haar eten bestemd is voor kleine of grote zus en ze valt aan als een wilde leeuw.

Een weekendverslag in links

Het was een superweekend in België. Ik kan er lange verhalen over schrijven, maar waarom zou ik de links het werk niet laten doen. Vrijdagmiddag zijn we dus ingecheckt in het Zeemanshuis, waarna we lekker aten, een goede film zagen en afzakten. Zaterdag was het ondanks de regen shoppen, shoppen en nog eens shoppen. Daarna afgereisd naar het platteland, waar we logeerden in een fraaie bed en breakfast. Super lekker (en helaas ook peperduur) gegeten en uitgenodigd voor een pintje aan de keukentafel. Alwaar we erachter kwamen dat onze gastheer wethouder is en piano speelt. Zondagochtend voor het eerst in ons leven gewekt door een pianospelende wethouder, daarna via Ikea en museum weer naar huis.

Geluksgolven

Het zijn van die momenten waarop geluk je als een golf overspoelt. Plotseling ben je van top tot teen ondergedom- peld in een zee van gelukzaligheid. Maandagavond nog, toen ik met Noëlle over Urk kuierde en ze als een ervaren model poses aannam. Het weer was heerlijk, het was langer licht en plotseling besef je dat dit zo'n moment is waar het om draait. Een avond later kwam er alweer zo'n golf over me heen rollen. Dit keer wandelde ik door Nagele, was het alweer lekker weer en zat Anne-Grethe op mijn schouders uit volle borst 'Weet je dat de lente komt' te zingen. Je ziet het niet aankomen, maar ineens klopt alles en weet je even zeker dat jij de gelukkigste mens op aarde bent. Als de geluksgolf even later doorrolt, haal ik diep adem, druipend van geluk.

En dat is B

Als je ziet hoe die kleine hummels zich te water storten, voel je de neiging om er achteraan te duiken. Maar de waarheid is dat ze beter kunnen zwemmen dan wij. Daniël en Noëlle slaagden vrijdag voor hun B-diploma en deden dat met speels gemak. Daan liet geen gelegenheid onbenut om indruk op het publiek en de zwemjuf te maken met mooizwemmerij, terwijl Noëlle tussen de oefeningen door, en zelfs tijdens het zwemmen, links en rechts gesprekjes aanknoopte. Als een vis in het water noemen ze dat.

Lui volk

Spierpijn, zo is mij geleerd, wordt veroorzaakt doordat die spieren die eigenlijk nooit wat te doen hebben plotseling aan het werk worden gezet. Na dinsdag en woensdag weet ik dat mijn lichaam heel veel spieren heeft die nooit aan het werk zijn. Het zootje luie bijstandtrekkers bevindt zich voornamelijk op mijn rug, aan de binnenkanten van mijn armen, rondom mijn schouderbladen en aan de achterkanten van mijn benen. Na anderhalve dag zeulen met natte klei (uit de tuin, in de kruiwagen, door de schuur, de kar op en in de milieustraat de kar weer af, schepje voor schepje) weten die spiervezels weer precies wat werken is. Sinds ik vanochtend kreunend uit bed rolde, doet elke beweging pijn. Die zogenaamde werkeloze spieren blijk je dus de hele dag te gebruiken. Vreemd.

Mama Noëlle

Op school voelt ze zich in haar element als ze de juf mag helpen en thuis moedert Noëlle graag. Soms akelig vermoeiend als ze overal haar neus insteekt en een andere keer (tafel afruimen, flesje aan Michal geven) reuze handig. Maandagavond rond zeven uur zat ze zo diep in haar moederrol dat ze met engelengeduld haar papa en mama op bed legde. Die speelden het spel gaag mee. Nadat ze een verhaaltje had voorgelezen, een gebedje had gezongen, nog wat water had geregeld, voor knuffels had gezorgd en het licht had uitgedaan, liep ze richting trap. Daar bleef ze weifelend staan. 'Wat is er mama Noëlle?' vroegen wij in koor. 'Ik durf niet zo goed alleen naar beneden...'