Mooie meiden, mooie verhalen

Hoog tijd om weer eens een blog te schrijven over de kinderen. Over Noëlle bijvoorbeeld die er met haar nieuwe haar een jaar ouder uitziet, maar die toch acuut buikpijn heeft als ze aan de nieuwe juffen van groep drie denkt. Of over Anne-Grethe, die zondag vol concentratie voor het raam stond te kijken hoe onze Real (met veel show) een volgens mij al dagen dood musje opat. Of misschien toch over 'Michie', die zich in een paar dagen tijd heeft aangeleerd om zich moeiteloos overal aan op te trekken. Of over hoe ze ondeugend grinnikt als ik haar aan op haar rug over het laminaat laat glijden. Zoveel mooie meiden, zoveel mooie verhalen. Ik mag me gelukkig prijzen, want voor mij is het tegenwoordig elke dag vaderdag.

Poken bestaan wew

We hebben Noëlle onlangs uitdrukkelijk verboden 'spook' te zeggen in het bijzijn van Anne-Grethe. Voorts dient er subiet gezapt te worden als het op Nickelodeon of Z@ppelin te spookachtig dreigt te worden. De reden? Bij avondlicht is Anne-Grethe in staat om werkelijk overal een spook in te zien. Noëlle trouwens ook, tot onze verbazing. Zaterdagavond werd een logeerpartijtje in huize Van Elburg voortijdig afgebroken omdat ze bang was dat 'een furbie tot leven zou komen'. Verder vertrouwde ze een of ander soldatenpopje ook niet. Nelly dacht gisteravond trouwens dat ze het ei van Columbus had gevonden. Ze las een verhaaltje over een spookhondje voor aan Anne-Grethe en legde daarbij heel erg de nadruk op het hondjesachtige karakter van de hoofdfiguur. Een uurtje later bleek haar missie roemloos mislukt. 'Mammaaaaaaaa Een Pooooook!!!!!!!!'

Simpel maar lekker

Om 5 uur kwam ik gisteren uit de Lidl gelopen en om kwart voor 6 zaten we aan een koningsmaal. Zalm. Asperges met ham, kaas, ei en roomboter, restjes spinazie (3 min. in de koekoenpan) en broccoli (met kaas) en gebakken krieltjes. Zo simpel en o zo lekker. En de asperges werden weliswaar straal genegeerd door de jongedames, maar voor het overige hoorde ik links en rechts van me niks dan gesmak. En dat is nog altijd het grootste compliment dat ik me als thuiskok kan voorstellen. Sterker nog: ze namen allebei de term 'lekker' in hun mond. Ik moest me van schrik even aan de tafel vasthouden.

Hé, psst, boekje kopen?...

Ons aller Bertus Gerssen legt dezer dagen de laatste hand aan zijn lang verwachte fotoboek. Het onderwerp is Urk (vanzelf) en ik heb de eer gehad om een royaal voorproefje te krijgen. Het is echt Urk, maar waarschijnlijk niet het Urk wat je verwacht. Cryptischer word ik niet en meer zeg ik er ook nog niet over. Alleen dit: een boek uitbrengen is geen kleinigheidje en dus vraagt Bertus of mensen willen intekenen. Kost 20 euro en dat is geen geld. Sterker: koop er 2 of 3, verkoop ze over een jaar of tien en ga veertien dagen lui op een strand liggen van de opbrengst. Let op mijn woorden, die dingen worden geld waard. Meer info hebben? Mail 'm: b_gerssen(apenapparaat)yahoo.com. Voor de liefhebber hier alvast het hele boek in hoge resolutie, zo af te drukken en aan je muur te hangen.

Hei

Afgelopen maandag was heel Nederland onderweg. Wij ook. De kinderen hadden we onder de hoede van tante Stieneke gelaten en Nelly en ik trokken blij de wijde, warme, waanzinnig druk bevolkte wereld in. Maar gelukkig vonden wij tussen Soest en Hilversum rust op de hei. Daarna via de (letterlijk) toeristische route riching Amsterdam om na een lekkere Guinness op het Leidseplein naar Paradiso te gaan voor het concert van Explosions in the Sky. En het gekke was: van die fenomenale, Texaanse, instrumentale postrocklawine werd ik nóg rustiger dan van de hei.

Urkerlaand

Skreeven in je eagen taol. Et is asof je mit links moeten skreeven wannaar je dat normaol gespruuken mit rechts doen. Op et idee ebrocht duur m'n stage bij et Fries Dagblad (lange gelien) eaw ik vuuresteld om ok Et Urkerlaand ers een keer vor een diel in et Urkers te skreeven. Zo gezegd, zo gedaon. Disse donderdag verskien de bewuste kraant. De mieste reacties binnen arg positief in et was ok fijn dat De Stentor d'r een mooi stok over ad. Maar niet duurklikken op et fillempien ih, daor is niks an.

Groeten uit de rimboe

Je zit met een groepje schipbreuke- lingen al weken vast op een onbewoond eiland. En dan plotseling, het geluid van een klapwiekende helikopter. 'Vuur maken!' schreeuwt iemand en meteen begint iedereen als een gek hout bij elkaar te zoeken. 'Nee, niet doen!' roept er één. 'Straks komt de rook in de ogen van de piloot...' Mannen weten: dat riep een vrouw. Vandaag hebben we dus een wandeling gemaakt door het Waterloopbos bij Kraggenburg. Dat is een bos waarin vroeger proeven werden gedaan ten behoeve van havens, dijken, dammen, sluizen en meer van dat soort dingen. Her en der staan nog complete, op schaal nagebouwde, proefopstellingen. Na drie kwartier banjeren stelde Nelly voor om met onze drie compleet uitgeputte meiden terug te lopen, dertig (30) seconden voordat we (diepe zucht van opluchting) het parkeerterrein weer terugvonden. Maar eerlijk is eerlijk: ik was in de veronderstelling dat we het parkeerterrein van precies de andere kant zouden bereiken.