Centjes verdienen

Als ik op een verder vrije middag foto's moet maken voor de krant, neem ik graag één van mijn meiden mee. Noëlle's ogen gaan nog glimmen bij de gedachte aan strooptochten langs snoeprijke babyfoto-adresjes. Een tijdje geleden mocht Michal ook een keer mee. 'Een foto van een ondertekening op het gemeentehuis en verder niks' was me verteld. Het bleek een persbijeenkomst van een half uur. Tussen een man of acht, strak in 't pak, zat ik me daar aardig ongemakkelijk te voelen. Michal (zie foto) had trouwens nergens last van en smikkelde haar taartje heerlijk op. Gisteren moest ik weer een foto maken. We reden ergens halverwege Urk, toen ik voorzichtig begon aan een lesje 'Hoe-verdient-papa-centjes':

-Wat gaan we doen Michal?

-Werken.

-En wat is papa's werk?

-Taart eten.

Opgroeien in de muziek

Eén jaar, twee jaar, drie jaar (wie ol lif inne Jelle supmarien), vier, vijf, zes, zeven (Ik las Engelandvaarders; dit was de soundtrack), acht, negen, tien, elf, twaalf, dertien, veertien, vijftien, zestien, zeventien, achttien, negentien, twintig, eenentwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig, vierentwintig, vijfentwintig, zesentwintig, zevenentwintig, achtentwintig, negenentwintig, dertig, éénendertig, tweeëndertig, drieëndertig en (jawel) vierendertig.

Vlees

Ik kon de verleiding niet weerstaan. Jonathan Safran Foer (één van mijn favo schrijvers) heeft vorig jaar een boek uitgebracht over, de titel vat het mooi samen, dieren eten. De recensies waren helder: lees dit boek en je stopt met vlees eten. Dat zullen we nog wel eens zien, dacht ik als oprechte carnivoor. Toch waarschuwde er een stemmetje in mijn achterhoofd. Wilde ik wel lezen wat Foer had te schrijven? Na enkele maanden van twijfel kocht ik het boek in een zwak ogenblik toch. En nu eet ik geen vlees meer. Tenminste: geen vlees uit de bio-industrie. Dat gaat ver: geen afhaalchinees, geen big mac, geen saucijzenbroodje, geen bitterballen, kipnuggets, paardenworst. Ja maar Jelle! Geen gemaar. Lees dit boek! Of niet natuurlijk... Ik daag iedereen uit: de eerste vleesfan die dit boek uitleest en gewoon kiloknallervlees blijft eten, die krijgt van mij een halve k... eh tarwe.

Gehaald!

Ik schreef het al: afzwemmen is een formaliteit. Maar toch: je moet wel nat. Onze Noëlle worstelde zich vrijdagmiddag met goed gevolg door het Urker water. Met kleren aan over een vlot klimmen en daarna uit bad klauteren. Als ik al de ambitie had om, dik twintig jaar na mijn B, nog op te gaan voor C, dan was die wens nu voorgoed verleden tijd. Goed gedaan meid!

Kriebels

Over een half uurtje moet ze afzwemmen voor haar C-diploma. De zenuwen gieren nu waarschijnlijk zo hard door haar keel dat ze óf aan één stuk praat, óf haar zusjes plaagt óf de tranen de vrije loop laat. Ze weet dat ze alle onderdelen beheerst. En we hebben haar al honderd keer verteld dat het diploma al klaar ligt en dat afzwemmen alleen een showtje is voor ouders en grootouders. Maar dat helpt niets. Noëlle is nu nog nerveuzer dan toen ze op moest voor A of B. Ik vertelde onlangs aan mijn moeder hoe erg de kriebels onze oudste soms parten spelen. Die glimlachte veelbetekenend: 'Op wie lijkt ze, denk je?' Het is waar. In mijn tijd dreigde 't Bun soms een zoutwaterbad te worden van al mijn bange tranen. En de meester van klas drie kon mij uittekenen, blatend van angst, bovenin het klimrek. Zo bezien doet Noëlle het juist heel goed. Want ze weet dat ze het kan. En ze doet het! Een C-diploma nog wel! Voor mij hebben ze destijds uit voorzorg maar verzwegen dat er zoiets bestond. Ze heeft alleen 'van die rare kriebeltjes'. Nou meid, je papa ook. Trotskriebels.

Jip en Janneketaal

Kijk nou toch, wat een plaatje. Ze krijgen deze keer voorgelezen uit 'Knotsgekke Party', een werk met het Mexicaans-Amerikaanse meisje Dora in de hoofdrol. Dit tafereel is trouwens ernstig in scene gezet, want normaal gesproken heeft niet Noëlle de eer om tussen deze twee jongedames ingeklemd te zitten, maar ik. We werken ons de laatste weken met veel plezier door de verzamelde Jip & Janneke-verhaaltjes. Vermakelijk en herkenbaar voor deze peuter en kleuter. En leerzaam voor iedereen die serieus met schrijven bezig is. Want Annie M.G. Schmidt kalkte niet zomaar wat op. Elk woord staat goed. Dat merk je ook als je als papa uit 2010 de sfeer van de jaren vijftig en zestig in begrijpelijke taal wilt vangen. Aan de andere kant: als je supermarkt zegt waar kruidenier staat en ijsje voor ijsco invult, is kinderpret tijdloos. En leeftijdloos trouwens.

Fietsen

Grotere kaart weergeven

De lente nadert. Gisteren zat 'ie in elk geval al hardnekkig in mijn kop. We gingen naar Elburg voor een nieuw fietsje voor Anne-Grethe en ik besloot mijn eigen fiets op de fietsendrager mee te nemen. Nelly reed de kids terug in de auto en ik stapte op. Via Noordeinde, Kamperveen, Kampen, Kampereiland en Ens richting Nagele. Dat viel door de straffe tegenwind heel vies tegen. Mijn benen maalden en, altijd fijn, mijn gedachten hadden ook de tijd om lekker richting de horizon te peddelen. Alhoewel, de eerste 10 kilometer kon ik die verkoper maar niet uit mijn geest bannen. Of hij een prijsje kon maken, had ik met euvele moed gevraagd. Hij begon te ratelen: '95 euro voor het fietsje, 16,95 voor de zijwielen, Dat is 121 euro. Doe maar 110.' En daar trap je dan in met je HBO-hoofd. Toen de verzuring toesloeg, stapte ik over op poëzie:

De tegenwind draait

spottend met je

fietsrichting mee

en voert je, zachtjes

aan, stille wateren.