Mijn Indiase vriend en ik

Quizvraag: wie is de wereldkampioen schaak?... Fout, het is Viswanathan Anand. Wie? Een man uit India. Dat en het duizelingwekkende inwonersaantal van dat land verklaren waarom ik op Chess.com zo vaak India'ers tegenkom. Meestal vermelden ze in hun profiel gretig dat ze een belangrijke baan in de techniek, handel of ict hebben. Vanavond trof ik er weer één. Qua rating was hij gelijkwaardig aan mij, maar ik had al een paar biertjes op. En ik was melig. Schaken gaat dan niet meer zo goed. Chatten wel. Smul mee en ontdek de duistere kant van mijn Indiase vriend!

Puzzelen

Nelly en ik zijn dinsdag (op de dag van ons 11(!)-jarig huwelijksjubileum) naar de film geweest. Of moet ik schrijven De Film, want iedereen schijnt het deze dagen over Inception te hebben. Puzzelthriller, droom sci-fi, hersenmarteling. Het klopt allemaal. Zeker na het lezen van de recensies zit je twee uur lang op het puntje van je stoel en heb je na de tijd uren, nee dagen, stof om allerlei theorieën tegen het licht te houden. Met z'n tweeën hebben we er al een stuk of vijf. Ga een paar uur rondsnuffelen op Internet en je krijgt er gratis en voor niets nog tientallen bij. Alles kan, niets is zeker en ik begin te vermoeden dat ook regisseur Christopher Nolan geen idee heeft wat waar is. Hij heeft gewoon een monumentale film gemaakt waarover je wel moet napraten. Waar voor je geld dus of zoals hij zelf zegt 'entertainment'. Ik ben het er wel mee eens, al had ik dan toch liever die twee andere superfilms van 'm. En qua zelf-in-te-vullen-einden was ik nog steeds niet klaar met dit.

Hollandse jongen

Niet zo heel lang geleden was elke Hollandse jongen een handige jongen. Met een doos Meccano, een handje spijkers, een klosje garen en wat wrakhout kon hij alles maken. Huizen, boten, vliegtuigen, Deltawerken, you name it. Handigheid was een gegeven, die eigenschap was de grondtoon van je zijn. Velen maakten daarvan ook gebruik in hun dagelijks werk. De jongens die goed konden leren (zeg maar de Jelle Bakkers van die tijd) waren ook handig. Anno 2010 heb je twee soorten Hollandse jongens. De ene soort heeft alreeds op 12-jarige leeftijd het verstandige besluit genomen om een grondige studie aan de LTS te volgen. Ze zijn kind aan huis bij Gamma's en Praxisssen. Hun handen maken wat hun ogen zien. Uiteraard zijn ze gaarne bereid dat ook te doen voor die andere soort Hollandse jongen. Het soort dat 36 uur per week met het langzaam maar steeds zekerder uitdijende lijf tegen de rand van een bureau aan zit. Alleen vragen ze voor die diensten wel een riante vergoeding. Zo ontstonden zaterdagochtenden, waarop kantoorhelden de stoute schoenen aantrekken en in de weer gaan met boormachines, hamers en beitels. En lukt het dan, tegen alle verwachtingen in, om dat leuke kinderkapstokje aan een gipswand te bevestigen, dan is hij zo blij als een kind. Ook en vooral omdat met dat kapstokje een gat zo groot als een ei is weggewerkt. Een gat waarvan hij zelfs niet het begin van een idee had hoe hij dat anders had moeten wegwerken.

Lekker lezen

Iedere zomer neem ik me voor om de lange zwoele avonden en de vrije dagen te vullen met lezen. Nooit komt er wat van. Tot dit jaar. De afgelopen weken heb ik me prima vermaakt tussen de boeken. Het begon met In Babylon van Marcel Möring. Sprookjesachtig, prachtig geschreven en spannend. Daarna De Hemel van Hollywood van Leon de Winter, een feest voor iedereen die van deze schrijver houdt en zo uit. Vervolgens weer heel wat anders: Nooit meer slapen van W.F. Hermans. Die boeide me eerst niet zo, maar het was frappant hoe de sfeer van het verhaal uiteindelijk diep doordrong. Toen twee recente boeken. Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje. Lachen, gieren, brullen en tegelijkertijd een scherpe analyse van het Nederland van nu. Tot slot Dorsvloer vol confetti van Franca Treur, het verhaal van een fantasierijk meisje dat opgroeit in een orthodox mannengezin op het Zeeuwse platteland. Zeker geen slecht boek, maar ik had er misschien toch teveel van verwacht. Tussendoor lees ik, voor het tegenwicht, de Christenreis van Bunyan, in een voorloorlogse uitgave en gecombineerd met een bundel meditaties over dat boek van de gergem-dominee Vergunst.

Onbeschrijflijk fris

Citroenlimona- de. 't Zal wel, denk je. Totdat je het geproefd hebt. Het overkwam mij vorig jaar tijdens een weekendje koken uit een Libanees en een Turks kookboek. Het was een simpel recept, dus zo gemaakt. Maar lekker! Eigenlijk onbeschrijflijk hoe fris en verslavend een glas ervan is. Daarom snel het recept, genoeg voor een grote pan vol. Breng een liter water aan de kook en los daarin een pond suiker op. Haal de pan van het gas af en knijp er 8 citroenen boven uit. De schilletjes en pitjes mogen er ook bij. Strooi er wat blaadjes munt door en een klein scheutje oranjebloesemwater (een flesje kost 99 cent bij de Turk). Giet er dan 4 liter koud water bij en zet de pan een nacht in de koelkast. De volgende dag zeven en ijskoud drinken.

Traumaverwerking op z'n Duits

De vakantie in Duitsland speelde zich af onder bloedhete temperaturen, temidden van prachtige natuur, lieflijke dorpjes en begeleid door heerlijk koud bier. En natuurlijk was er die WK-finale, die ik via de ZDF moest bekijken. Voorafgaand aan het duel had de verhuurder er hele analyses op los gelaten. Samen leefden we toe na de wedstrijd en toen bleek dat die voor ons Nederlanders dramatisch was verlopen, was de man ineens zijn tong verloren. De dagen verstreken en zonder Nederlandse media in de buurt sleet het trauma verrassend snel. Op donderdagavond kwam het onderwerp voetbal terloops ter sprake tijdens één van de gesprekken met de verhuurder. 'Ach ja, Fussball, schade', zei de man meelevend. Geen spoor van leedvermaak, nog geen ondeugende twinkeling in zijn ogen. De man leefde echt mee. Sterker nog, ik verdacht de voetballiefhebber ervan dat hij de hele week bewust op zijn tong had gebeten, wetend dat elke vorm van nabeschouwing mijn Oranjehart zou pijnigen. En nu, dagen later, deed hij het onderwerp sussend af, alsof het om een omgevallen glas sap ging. Toch wel beschamend, als je bedenkt hoe wij Nederlanders een vergelijkbaar Duits echec 'gevierd' zouden hebben.

Das Land der ex-Weltmeisters

Nog één nachtje slapen en dan gaan we op vakantie. Na twee zomers in eigen land, is de keuze nu toch weer op het buitenland gevallen. We hebben een huis gehuurd in het piepkleine Ellershausen, in het Ederbergland. Dat is een streek die vastgeplakt ligt aan het Sauerland. We hebben plannen zat voor de komende week. Eerst gaan we natuurlijk luid juichend het hele dorp laten weten dat WE nu eens een keer Weltmeister zijn en de dagen erna gaan we heel schijnheilig Duitser met de Duitsers zijn. Maar of er veel van al die plannen terecht komt, zal ook afhangen van het weer. De voorspellers hebben het over een alles verlammende 34 graden en voor zover ik weet is dat ook bij onze Oosterburen erg heet