Meepraten

We zitten volop in de vastentijd en net als elk ander jaar komt er een moment waarop de restricties die we onszelf opgelegd hebben (geen vlees, tv, alcohol, snoep, snacks), haast niet meer knellen. Ik geef toe dat ik 's avonds drukker dan ooit met mijn telefoon bezig ben, maar toch ervaar ik een prettige vorm van loskomen. Het zal met name te maken hebben met de afwezigheid van tv. Zo ging de kwestie Cruijff-Ajax-Blind grotendeels aan me voorbij en heb ik nu 's avonds tijd om het nieuwste boek van Umberto Eco uit te lezen en ben ik zelfs al bijna door de 700 pagina's van Iwan Gontsjarows klassieker Oblomow heen. De kids vasten gezellig mee (al kijken zij overdag wel gewoon tv en malen hun kaakjes als vanouds snoep fijn). En wil Noëlle niet echt loskomen. Sterker nog: ze probeert het nieuws te volgen en er zelfs over mee te praten. Zo wierp ze vorige week tijdens het ontbijt een blik op de voorpagina van De Stentor:

-Zielig voor die trainer, hè pap (Ze bedoelde Danny Blind).

-Wat bedoel je?

-Nou, dat hij niet meer kan zien natuurlijk!

Op de foto is Noëlle trouwens bezig om met behulp van onze popcornmachine geld in te zamelen voor Zambia (of Gambia). Na drie ronden gaf het apparaat de geest en stonk de hele Afrikamarkt naar smeulend plastic.

Zwemles

Anne-Grethe komt tegenwoordig tweemaal per week thuis met nat haar en een blik in haar ogen die het midden houdt tussen moeheid en hyperactiviteit. Inderdaad: ze zit op zwemles. Samen met buurtgenootje Amir. De pret begon onlangs al op de heenweg. Amir's hond heet Eva en dat bracht deze vroegwijze groep 3'er bij het scheppingsverhaal. We kakelden allemaal lekker door elkaar heen en voordat ik het goed en wel in de gaten kreeg, had op de achterbank de overtuiging post gehad dat de duivel in de vorm van een duif aan de eerste mensen was verschenen. Een dogma waar ze maar moeilijk van af te brengen waren. Na zwemles perste een roedel natte, bibberende kinderen zich vanuit de douches de kleedkamers binnen. Ieder vond een ouder, maar ik bleef moederziel alleen staan met mijn badhanddoek. Ik schuifelde voorzichtig de douches in. Niets. Keek in de wc's. Niets. De jongenskleedkamer, de hal. Niets. Totdat ik in het bad een strak koppie verwoed de schoolslag zag doen. Anne-Grethe, temidden van een volslagen andere groep zwemkinderen. 'Vind je het zó leuk?' vroeg de juf, die ook in de gaten had gekregen dat onze kleuter stilletjes bij een andere groep was aangesloten. 'Nee!' antwoordde die kortaf.

Joris

Hij heet Joris. Heel lang geleden (een jaar, dus 30% van Michals leeftijd) zat hij kortstondig bij onze jongste dochter op de peuterschool. Vlak voordat hij vier werd en vertrok, heeft hij Michal waarschijnlijk een keer lief aangekeken in de bouwhoek, want vanaf die dag is er maar één en dat is Joris. Vanuit het niets kan ze soms verzuchten: 'Ik mis Joris'. En als wij plagerig zingen 'Joris, Joris, trek 'ers aan zijn oris' is ze oprecht verontwaardigd. Ondertussen is ze de beste jongen misschien al wel tien keer tegen gekomen in het dorp, zonder hem te herkennen. Ook wij weten over Joris niet veel meer dan dat hij Joris heet. Zaterdagochtend stond Michal plotseling met haar jas aan en haar rugzak om voor me. Of ik haar naar Joris wilde brengen. Natuurlijk wilde papa dat. We stapten in de auto. Zij wist de weg. Zei ze. Eerst reden we een rondje om de supermarkt, daarna bonjourde ze me de grote weg op en even later reden we richting Schokland. Ik kreeg intussen een scherp signalement. 'Joris heeft grijs haar en groene ogen, zijn moeder is blond.' Toen ik Michal erop wees dat we op het punt stonden om 'in een ander land te komen' (namelijk Ens) begon ze voor het eerst te erkennen dat ze misschien niet helemaal precies wist waar haar geliefde woonde. Neemt natuurlijk niet weg dat er nog steeds maar één is voor Michal en dat is Joris. Trouwens nog even een dringende mededeling: Michal wenst niet langer Miesje Muis genoemd te worden.

Grapje

Anne-Grethe verkeerde gistermiddag weer in topvorm. Ze was samen met haar zusjes een middag bij haar beppe en had eerst al bedacht dat ze een lok haar van Noëlle kon afknippen. 'Want ik wil ook geel haar!' Maar tijdens het eten van een chocoladelolly kreeg ze pas echt een goed idee. Ze at de lolly op en nam het stokje vervolgens mee naar de wc. Daar deed ze een 'nummer 2', roerde met het stokje door 'de boodschap', zette haar liefste gezichtje op en liep terug naar de huiskamer. Of beppe misschien het laatste hapje van haar lolly wilde. Mijn moeder doorzag de list gelukkig. Of het opvoedkundig gezien juist is dat ik 's avonds gierde van het lachen bij het horen van dit verhaal, betwijfel ik zeer.

Leerling-journaliste

Vroeger mochten mijn broer JW en ik in de vakanties mee naar het werk van mijn vader. Zaten we uren te stempelen, dronken oploskoffie en (toen nog revolutionair) soep uit een zakje. Dan dwaalden we door het immense pand van Hoegen Dijkhof BV en broedde ik stiekem op een plan om 1 miljoen blanco kopieën te maken en die als lege velletjes te verkopen. Toen mij verteld werd dat de blaadjes vooraf in het apparaat geladen moesten worden en dus niet spontaan ontstonden als je op de groene knop duwde, stortte mijn wereld even in. Afgelopen week nam ik Noëlle voor het eerst een middagje mee naar het werk. Ze bewerkte het leesrooster (tot en met december) voor het kerkblad, haalde koffie, deed wat spelletjes en oefende op de correcte uitspraak van het woord stagiaire. Toen er een melding 'Dier in nood' binnenkwam, sprong ze juichend op van haar stoel. Net Jelle, concludeerde de rest van de redactie.

Valentijn

Nelly en ik doen niet aan Valentijn. Dat zeggen we met uitgestreken gezichten, terwijl we voor komend weekend heel schijnheilig aan nachtje B&B en een avondje uit eten op het programma hebben staan. Commercieel gedoe hoor, dat 14 februari-circus. Hoe dan ook, het hartje van onze Noëlle klopte al dagen harder dan normaal. Ze was iets in elkaar aan het knutselen. Maar voor wie? Maandagochtend vroeg kwam de aap uit de mouw. Ze had haar wekkertje op half 7 gezet (op zich al een groot gebaar), daarna had ze samen met haar nieuwsgierige, wakker geworden zusjes een ontbijtje gemaakt voor papa en mama. Alleen jammer dat papa om kwart over 5 al richting werk was geslopen. Maar goed, het gaat natuurlijk om het gebaar. Voor jongens was deze dag geen aandacht. Alhoewel... Zowel de inbox van Hyves als de klep van de brievenbus werden met argusogen in de gaten gehouden. En dan op zo'n dat-vraag-ik-immers-elke-dag-wel-een-keer-toontje informeren of ik de postbode al door de straat heb zien lopen.

Karel I, de tweede

Hoe zullen we dat eens netjes zeggen?... Anne-Grethe gaat haar eigen gangetje. Is ze plotseling verdwenen, dan kan ze op de gekste plekken de vreemdste dingen aan het uitspoken zijn. Daar kun je als ouder wel eens knap geïrriteerd van worden. Maar ik kan ook vreselijk genieten van haar eigenzinnigheid. Hoe ze vol overgave een koekje eet. Haar blaffende kuchje dat de kop opsteekt wanneer ze ergens druk mee bezig is. Of dat Sponge Boblachje als ze snode plannen uitvoert. En zie haar hier eens lekker huiselijk in de weer met poes Real en 'klassebeer' Flip, die deze week weer eens te gast was. Een heerlijkheid, zo'n meid. Maar zou er door haar rijke, eigen wereld niet van alles en nog wat aan haar voorbij gaan? Komt ze thuis met twee vette A's op haar rapport. Mijn schoonvader zei altijd dat er maar één Karel I was. Tegenwoordig zijn er twee.