Bijzonder drietal

Vijf seconden nadat vanochtend om 5 uur de wekkerhaan van mijn telefoon kraaide, stond het linker meisje op deze foto voor mijn neus. Jurkje en schone onderbroek in haar handen. Ze was helemaal van slag toen ik zei dat ze weer naar bed moest. En hoe moest dat nou als ik naar mijn werk vertrok en de haan met mij meeging in de telefoon? De rechter dame onderging gisteren een intensieve training onderwater zwemmen. Ze kan het, laat daar geen twijfel over bestaan. Met gemak zwom ze een meter of drie, vier onder water. Maar of ze het oog in oog met HET GAT ook kan, is natuurlijk vers twee. Vanavond zullen we het meemaken. De middelste demonstreert op deze foto een sterk staaltje bemiddeling. Want, laten we wel wezen, het is geen eenvoudige klus om met z'n drieën één zak koekkruimels leeg te eten.

Pitbullpuppy

De eerste luiers die ik bij haar omdeed, zaten net vast genoeg om te blijven zitten. En los genoeg om de gele derrie die ze produceerde haar rompertje in te laten lopen. Wat hadden we een kleine tien jaar geleden veel te leren. Tot onze eigen verbijstering merken we dat we met onze Noëlle opnieuw op een nulpunt aanbeland zijn. De puberteit staat voor de deur. Ja, nu al ja. Gelukkig zijn het vooralsnog alleen bliksembezoekjes. Met de nadruk op bliksem. Toen vorige week een stoeipartij met mama plotseling ontaardde in slaande deuren, was het tijd voor een goed gesprek. Over de nieuwe fase die lijkt op een jonge hond (een pitbull bijvoorbeeld) die nog niet zo goed luistert. We spraken af dat ze voortaan om een time-out mag vragen als de golven van woede weer over haar heen spoelen. Toen het stof weer neer gedwarreld was, liet Noëlle ons vorige week dit gedichtje lezen. Het is een elfje en wat mij betreft een topgedicht:

Boos

niet blij

erg naar gevoel

vol met tranen gevult

verdrietig

Thee met een koekje

Het normale ritme is weer van kracht. Tenminste, dat hoor je overal om je heen. Komt omdat de scholen weer begonnen zijn. Maar goed beschouwd is er voor ons helemaal niets normaal. Mijn wereld staat tenminste op zijn kop, want voor het allereerst zijn al onze meiden volwaardige basisschoolkinderen. Michal (groep 1) zingt liedjes na uit de kring en vertelt over de eer van 'het hulpje van de juf mogen zijn'. Anne-Grethe (groep 3) demonstreerde vanochtend haar in drie dagen tijd opgedane schrijfvaardig. 'ik, maan, rik', zette ze geconcentreerd op het krijtbord. En Noëlle (groep 6) komt thuis met verhalen over de verwikkelingen en intriges in de bovenbouw. 'Je mocht willen dat er een boek bestond dat "Hoe overleef ik mijn leven" heette', verzuchtte ik gisteravond. Ze gaf me groot gelijk. Vanmiddag mag ik het hele roedel van school halen voor thee met een koekje. Wat een genot!

Van twee domme lammetjes

Verhaaltjes voor het slapengaan behoren tot mijn papa-takenpakket. Voorlezen doe ik niet. Saai! Nee, ik verzin zelf verhaaltjes. De ene avond worden daarin de hoofdrollen gespeeld door Semjesse en Annegremichal: twee ondernemende types. Denk: Jip&Janneke, Snuf de Hond, Kameleon. Ze maken altijd spannende avonturen mee in het grote bos, het circus of het kasteel, waar hun vriendjes wonen. Op de andere avond is het de beurt aan de twee domme lammetjes, een variant op het aloude verhaal van de Goede Herder. Anne-Grethe en Michal mogen van tevoren altijd steekwoorden aanleveren. Bijvoorbeeld: 'een donker hol' en 'een wilde hond'. Ondanks waarschuwingen werken de twee zich elke keer weer in de nesten en worden ze na de aanval van de leeuw, tijger, krokodil, slager, duizend mieren of wolf (al dan niet in schaapskleren) op het nippertje gered door de herder. Ik ben inmiddels een meester geworden in het opbouwen van de spanning. De lammetjes schuifelen de grot in, snuffelen rond, en... (ik laat mijn stem gevaarlijk stijgen en weer dalen) kuieren nog wat verder, zien lekker eten liggen, en... (weer sijpelt de spanning door in mijn stem) doen hun mond open en... WAAAAH!!!!! Hoe zeker ze ook weten dat de aanval komt, elke keer is het weer onverwacht. Het mooiste is om vlak voor het moment suprême de ademhaling van mijn gespannen meisjes gejaagd tekeer horen gaan. Wel jammer dat ze na zo'n verhaaltje meestal niet voor half tien slapen.

Ook leuk

Op deze plaats heb ik met enige regelmaat verslag gedaan van mijn klassieke leesavonturen. Toverberg, Safran Foer, Dostojevski, Oblomov. Niet de minste namen. Maar ik moet zeggen dat het de laatste tijd toch vooral de minder hoog aangeslagen namen zijn die mij bekoren. Henning Mankell bijvoorbeeld, de schrijver van de boeken over de Zweedse inspecteur Kurt Wallander. Of dit fraaie boek van de Franse schrijfster Fred Vargas. En ik ben toch maar eens begonnen in een boek van bestsellerauteurs Nicci French. Stuk voor stuk geen werken die prijken op literatuurlijsten. Maar die zich juist precies in dat grijze gebied bevinden tussen hoge en lage cultuur. En dat bevalt me erg goed. Iets heel anders is Midsomer Murders. Daar kun je echt geen literair strikje omheen knopen, maar oh, oh, oh, wat is het fijn om op woensdagavond het verstand op nul te zetten bij deze op en top Britse nazaten van Miss Marple en consorten.

Papaweekend

Voor de tweede keer dit jaar was Nelly een weekend weg. Dit keer geen clubkamp van de kerk, maar een tripje naar Sauerland met vriendin Monica. De ogen van Anne-Grethe en Michal beginnen te glimmen als ze horen dat ze een papaweekend hebben. Ze weten van de vorige keer dat er dan 's avonds opgebleven wordt om een film te kijken (met ranja en popcorm (met een m ja)). De dames raken steeds beter aan elkaar gewaagd. Het getouwtrek begon dus al in de videotheek. Michals voorstellen voor te huren dvd's werden afgeschoten door Anne-Grethe en vice versa. Het compromis was de Prinses en de Kikker (beider derde of vierde keuze). Daarna wat strubbelingen over de vraag of de toegemeten hoeveelheden drinken en snoep wel in evenwicht waren. Tijdens het installeren op het ouderlijk bed (jaha, ook dat hoort bij papaweekend) fungeerde een door Anne-Grethe toegeëigend knuffeltje als twistappel. Daarna (een uur later ja) daalde de rust neer. En toen ik mij tegen twaalven voorzichtig tussenin vleide, was ik even volmaakt gelukkig. Die warme, snurkende meiden met van die serene gezichtjes. Grappig was wel dat Anne-Grethe sliep als een os, terwijl Michal nog geregeld lag te woelen. Wat ze mompelde, kon ik niet verstaan, wel dat het ging over door Anne-Grethe aangedaan onrecht.

Beieren

We zouden naar Groesbeek. Toen naar Luxemburg en misschien Frankrijk. Het werd Duitsland. Beieren om precies te zijn. We boekten een last-minute vakantie in een klein vakantiepark bij het schattige stadje Grafenau. De dames doorstonden de lange heenreis erg goed. Het was bij tijden zelfs ronduit gezellig op de met speelgoed en verrassingtasjes volgestouwde achterbank. Eenmaal in Zuidoost Duitsland, maakten we er een rustige week van. Zwemmen, boswandelingen, midgetgolf en twee bezoekjes aan de rodelbaan waren de hoogtepunten. En dan was er nog de minidisco waar Anne-Grethe meteen een medaille verdiende. Nelly en ik genoten ondertussen volop van de prachtige natuur. Beieren is Sauerland in het kwadraat, met ongelooflijk mooie vergezichten en ontelbaar veel bomen.