Zondagmiddag

Toen ik vanmiddag vroeg wie er zin had in een wandeling, meldden zich zowaar twee vrijwilligsters. Warme jassen aan, pet op (in 1 van beide gevallen) en gaan! Na een klein stukje bos leidde ik ze de polder in, de weg naar Emmeloord op, waar ik altijd graag even een half uurtje mijn gedachten mag verzetten. Ik wachtte op de eerste klaagzangen, de smeekbeden om weer naar huis te gaan. Maar niets van dat alles. Ja, Michal gaf de moed even op toen ze plat op haar giecheltje viel, maar dat leed was na 2 minuten alweer geleden. Enthousiast liepen ze mee naar de eerste bushalte, vanwaar Nagele nog maar een groepje bomen in de verte is. Daar wilden ze op de foto. Met blije gezichten. En werd de terugtocht daarna een jengelende marteling voor papa? Ook niet. Het was een bijzondere zondagmiddag.

Voetballes van gekke ome Jelle

Dus ome Jelle had op zondag- ochtend, na twee biertjes, in een gekke bui zijn neefje Sem wat vrijblijvende tips gegeven over effectief voetballen. Iets over niet altijd het braafste jochie van de klas hoeven zijn, resultaatgericht denken, het randje van het toelaatbare opzoeken. Een week later staan Sem en zijn ploeggenoten met 2-0 voor als een tegenstandertje hem wil passeren. Sem bedenkt zich niet en geeft het joch een ferme duw. Kind valt jammerend neer en iedereen is boos op Sem. 'Wat doe jij nou?' vraagt vader Ron verbluft. 'Dat mocht van ome Jelle', brult Sem, met tranen in zijn ogen. Verbijstering alom. Vanochtend werd ik in de kerk (!) voorafgaand aan de dienst ter verantwoording geroepen door Ron. Ik riep Sem bij me en legde hem uit: duwen mag natuurlijk alleen als niemand het ziet. Met twee grote, serieuze, verbijsterde ogen staarde hij me aan en toen besloot ik dat het mooi geweest was. 'Of speel je liever eerlijk Sem?', vroeg ik hem. 'Ja ome Jelle.' 'Nou doe dat dan maar!'

Suiker

Vast onderdeel van de opvoeding in huize Bakker is een bezoek aan het circus. Het begon met Noëlle, toen ze 6-en-een-half was. Drie jaar later ging ik met Anne-Grethe opnieuw naar Belly Wien. Deze keer ging de reis samen met Michal naar Zwolle, waar Herman Renz zijn tent had opgezet. Circustechnisch gezien (jaja, ik word een kenner!) zeker de beste van de drie voorstellingen die ik nu gezien heb. Maar daar gaat het natuurlijk helemaal niet om. Genieten deed ik in de eerste plaats van Michals spanning vooraf (met 60 km/h langs het circus rijden, de verkeerde kant opkijken en mompelen dat het circus zeker al weg is), van de glimmende ogen als we samen een keuze maken uit het overdadige aanbod van suikerwaren en van de verbazing over al die wonderen die zich in de arena voltrokken. Na afloop zag haar kin rood, roze en wit van de suikerspinresten en hield ze haar klevende handen hulpeloos van zich af. Weer een stukje opvoeding met positief gevolg afgerond, constateerde ik voldaan.

美しい

昨日彼はマットの上に横たわっていた：新しいCD MONO：'私の両親のために'。最後に、私は物理的なCDを買った。 10年ほど前、私は新しいサウンドキャリアを買うを停止しました。その理由は？新しいエキサイティングな音楽を通知するために、EARやラジオ​​を通じて、私を得るために忙しい、忙しい、忙しいので、時間がない。 （時折、私は良いシチューでいくつかの古いものを買った）それは、YouTubeやSpotifyは変化しました。音楽が突然簡単だっ発見。そして私はMONO、警察ブースの日本人バンドがポストロックに属するが見つかりました。しかし、私にとってはこのテープにはラベルがありません。 MONOは西洋のロック、クラシック音楽の普遍は、あなただけを逃しwokhype中国のレストランで聞くことがそれらの曲のプライマルと動き、何かのユニークなブレンドです。 3人の男性とMONOの女性は私に値するにはほとんどならなかった。ハンブルクでのコンサートのチケット、多くの人が（超安い）Spotifyは、今のCDでリスニングします。プレートもBandcampで聴くことができるので、実際に不要。しかし、私は彼らが今一度、私は当然のことがわかった。いくつかのリスニングセッションを受けて新しいモノ。最初の結論：それはほとんどができましたが、それは不滅の風への賛歌として世界記録はありません。 CDには、たくさんの静かです。 Filmmuziekerig。 Aziatischer。雰囲気に重点を置いています。さて、これを聞いています。

Unheimisch

De meest indringende herinnering aan de vakantie die inmiddels alweer eeuwen achter ons ligt, is een bezoek aan de Duitse militaire begraafplaats in het Limburgse Ysselstein. Alleen Noëlle was mee. Ze heeft bij tijd en wijle een grenzeloze interesse voor de Tweede Wereldoorlog. Zo keek ze in de Ardennen haar ogen uit in een oorlogsmuseum en stond ze nu te springen om met me mee te gaan naar deze bijzondere plek, de grootste militaire begraafplaats van Nederland. Ik had die oorlogstic ook zo in de tweede helft van de basisschool, dus ik ga er maar vanuit dat het geen kwaad kan. Een gedenkplek voor 'de vijand' betreden, zelfs in je 'eigen land' voelt een beetje unheimisch, om maar even een goed Duits woord te gebruiken. Dit waren wél de mannen die in mei '40 ons naïeve landje ruw wakker schudden en in een nachtmerrie deden belanden. Die rotmoffen! En dan stilstaan bij steen van Eberhard, soldaat, 17 jaar oud, gestorven in de een-na-laatste maand van de oorlog. Een streng betonnen kruis net als zijn ongeveer 31.500 kameraden, behangen met een kransje, twee grafkaarsen erbovenop, een bos bloemen ervoor. Al zo lang zo jong.

Vakantie 2012

In zee zwemmen, sterren zien, door een rivier waden, Michal van verdrinking redden, Anne-Grethe troosten na bijna-elektrocutie, Wallanders verslinden, bier drinken, friet eten, vluchten voor noodweer, last-minute boeken, hartenjagen, in bad liggen, minigolfen, van de zwembadglijbaan suizen met Anne-Grethe, heel zachtjes van de glijbaan suizen met Michal, darten met Noëlle, over de hei banjeren, niets doen, aan een 20-weken-buik voelen, kogelhulzen zoeken op een leeg schietterrein, slangensporen zien, thuis komen.

Groenten- en fruitjuwelier

Idyllisch en Lelystad zijn twee woorden die je niet vaak in één zin zult tegenkomen. Toch gaat het op voor biologisch-dynamische tuinderij De Stek, aan de Bronsweg. Zaterdagochtend waren we weer even bij deze groenten- en fruitjuwelier. Kakelverse spullen van eigen land, een erg gevarieerd assortiment en zeer betaalbaar. De kinderen mochten zelf een bakje rode bessen bij elkaar plukken. Ondertussen vergreep ik mij aan al dat heerlijks: courgette, rucola, bosui, verse knoflook, tuinbonen, kruisbessen, tomaten en raapsteeltjes (heerlijk om (half)rauw in een stamppot te verwerken. Genieten. En dat onder de klanken van een violist en accordeonist die in een hoekje wat zaten te spelen. Elke zaterdagochtend zijn ze open. Een aanrader. Wel zelf plastic tasjes meenemen, want voor wie dat nog niet had begrepen, veel GroenLinksiger dan dit wordt het niet.