Bakkers

De familiedag van de Bakkers (die van mijn vrouw, niet die van mij) was een begrip. In de jaren negentig kwamen de nazaten van Andries en Nellie Bakker jaarlijks bij elkaar voor een dagje uit. Maar de traditie verwaterde. Tot dit jaar, respectievelijk 101 en 100 jaar na de geboorte van pater en mater familias. Zaterdag kwamen we op Urk bij elkaar: 5 kinderen, 13 (vd 15) kleinkinderen, veel achterkleinkinderen en aanhang. Opvallend was dat van de nazaten nog slechts 2 kinderen en 1 kleinkind op Urk wonen. De rest is uitgewaaierd. Van Tollebeek en Nagele tot Oudewater, Werkendam, Deventer en zelfs de VS. Tussen eten, drinken, foto's bekijken en heel veel bijpraten door, maakten we onder leiding van 'ome Dirk' een wandeling langs alle belangrijke plaatsen uit de familiegeschiedenis. We sloten af op de begraafplaats, waar bloemen gelegd werden op het graf. Een bijzonder moment, vooral toen de achterkleinkinderen om de zerk stonden van twee mensen die ze niet gekend hebben, maar waarvan ze zichtbaar het belang voelden. 

Een pony op de achterstraat

'Mam, Noëlle heeft een pony.' Een vriendinnetje bedoelde het als haar- gerelateerde opmerking, maar speelde het spelletje gretig mee, toen bleek dat haar moeder meteen aan paarden dacht. De moeder in kwestie haalde zich ons huis voor de geest. 'Waar staat dat beest dan?' 'Op de achterstraat', glunderde het meisje. 'En Nelly is hoogzwanger!', verbaasde de  moeder zich verder. 'Waar beginnen ze aan!' De aap is inmiddels uit de mouw, maar het blijft lollig: Noëlle heeft een pony.

Dammergenoeg

Het is me tot op heden niet gelukt om het schaakvirus over te brengen op mijn kroost. Michal en Anne-Grethe willen 's zondags na de kerk heus wel even tien minuten aan het bord zitten. En in de openlucht (zoals hier bij Netl) wil Noëlle ook nog wel even sparren. Maar verder willen ze alleen spelletjes doen waarbij de winkans minimaal 50 % is. Ze lijken mij wel. Dammen. Dat vinden ze tot mijn afgrijzen dan wel weer leuk. Michal en Anne-Grethe kunnen soms heerlijk zitten schuiven en hoogoplopende discussies voeren over (hun) regels. En dan boos op mij worden als ik kom melden dat achteruit schuiven NIET mag. Soms dam ik schoorvoetend een potje mee. Onder het mom: een echte schaker wordt nooit een dammer, maar een dammer misschien wel ooit een schaker.

Zondagmiddag

Toen ik vanmiddag vroeg wie er zin had in een wandeling, meldden zich zowaar twee vrijwilligsters. Warme jassen aan, pet op (in 1 van beide gevallen) en gaan! Na een klein stukje bos leidde ik ze de polder in, de weg naar Emmeloord op, waar ik altijd graag even een half uurtje mijn gedachten mag verzetten. Ik wachtte op de eerste klaagzangen, de smeekbeden om weer naar huis te gaan. Maar niets van dat alles. Ja, Michal gaf de moed even op toen ze plat op haar giecheltje viel, maar dat leed was na 2 minuten alweer geleden. Enthousiast liepen ze mee naar de eerste bushalte, vanwaar Nagele nog maar een groepje bomen in de verte is. Daar wilden ze op de foto. Met blije gezichten. En werd de terugtocht daarna een jengelende marteling voor papa? Ook niet. Het was een bijzondere zondagmiddag.

Voetballes van gekke ome Jelle

Dus ome Jelle had op zondag- ochtend, na twee biertjes, in een gekke bui zijn neefje Sem wat vrijblijvende tips gegeven over effectief voetballen. Iets over niet altijd het braafste jochie van de klas hoeven zijn, resultaatgericht denken, het randje van het toelaatbare opzoeken. Een week later staan Sem en zijn ploeggenoten met 2-0 voor als een tegenstandertje hem wil passeren. Sem bedenkt zich niet en geeft het joch een ferme duw. Kind valt jammerend neer en iedereen is boos op Sem. 'Wat doe jij nou?' vraagt vader Ron verbluft. 'Dat mocht van ome Jelle', brult Sem, met tranen in zijn ogen. Verbijstering alom. Vanochtend werd ik in de kerk (!) voorafgaand aan de dienst ter verantwoording geroepen door Ron. Ik riep Sem bij me en legde hem uit: duwen mag natuurlijk alleen als niemand het ziet. Met twee grote, serieuze, verbijsterde ogen staarde hij me aan en toen besloot ik dat het mooi geweest was. 'Of speel je liever eerlijk Sem?', vroeg ik hem. 'Ja ome Jelle.' 'Nou doe dat dan maar!'

Suiker

Vast onderdeel van de opvoeding in huize Bakker is een bezoek aan het circus. Het begon met Noëlle, toen ze 6-en-een-half was. Drie jaar later ging ik met Anne-Grethe opnieuw naar Belly Wien. Deze keer ging de reis samen met Michal naar Zwolle, waar Herman Renz zijn tent had opgezet. Circustechnisch gezien (jaja, ik word een kenner!) zeker de beste van de drie voorstellingen die ik nu gezien heb. Maar daar gaat het natuurlijk helemaal niet om. Genieten deed ik in de eerste plaats van Michals spanning vooraf (met 60 km/h langs het circus rijden, de verkeerde kant opkijken en mompelen dat het circus zeker al weg is), van de glimmende ogen als we samen een keuze maken uit het overdadige aanbod van suikerwaren en van de verbazing over al die wonderen die zich in de arena voltrokken. Na afloop zag haar kin rood, roze en wit van de suikerspinresten en hield ze haar klevende handen hulpeloos van zich af. Weer een stukje opvoeding met positief gevolg afgerond, constateerde ik voldaan.

美しい

昨日彼はマットの上に横たわっていた：新しいCD MONO：'私の両親のために'。最後に、私は物理的なCDを買った。 10年ほど前、私は新しいサウンドキャリアを買うを停止しました。その理由は？新しいエキサイティングな音楽を通知するために、EARやラジオ​​を通じて、私を得るために忙しい、忙しい、忙しいので、時間がない。 （時折、私は良いシチューでいくつかの古いものを買った）それは、YouTubeやSpotifyは変化しました。音楽が突然簡単だっ発見。そして私はMONO、警察ブースの日本人バンドがポストロックに属するが見つかりました。しかし、私にとってはこのテープにはラベルがありません。 MONOは西洋のロック、クラシック音楽の普遍は、あなただけを逃しwokhype中国のレストランで聞くことがそれらの曲のプライマルと動き、何かのユニークなブレンドです。 3人の男性とMONOの女性は私に値するにはほとんどならなかった。ハンブルクでのコンサートのチケット、多くの人が（超安い）Spotifyは、今のCDでリスニングします。プレートもBandcampで聴くことができるので、実際に不要。しかし、私は彼らが今一度、私は当然のことがわかった。いくつかのリスニングセッションを受けて新しいモノ。最初の結論：それはほとんどができましたが、それは不滅の風への賛歌として世界記録はありません。 CDには、たくさんの静かです。 Filmmuziekerig。 Aziatischer。雰囲気に重点を置いています。さて、これを聞いています。