Lidlvriend

Het is tegenwoordig vaste prik op vrijdagavond. Samen met Anne-Grethe doe ik dan de weekendboodschappen bij de Lidl. Hoe het begonnen is, weet ik niet, maar het is inmiddels uitgegroeid tot een uur vol tradities.
-Parkeren
-A-G. krijgt een muntje en gaat een kar halen, ik wacht voor de Lidl.
-Eerst spreekt ze nog een teken met me af voor het geval de kar niet los wil
-Ze levert de kar bij me af en ik poch even dat ze zo goed heeft uitgekeken bij het oversteken.
-Ik loop mijn ronde door de Lidl en A-G haalt achtereenvolgens kaas, chocomelk, fristi, closet en kattevlees.
-Tussendoor komt ze met iets verrassends op de proppen (deze keer de melding dat ze een stoel had gemaakt, zie foto).
-We rekenen af, A-G becommentarieert de hoeveelheid ingeslagen bier en ze begint een praatje met de caissière.
-Nadat we de auto hebben ingeladen en wegrijden, checkt A-G of één van beide lichtbakken van de Aldi nog steeds niet brandt en spreekt daar schande van.
-We gaan naar Het Goed
-We rijden naar Nagele en rijden via de 'plasje-in-je-broekje-heuveltje' op het bedrijventerrein langs de A6.
-Ik zucht vol geluk.
Zaterdag deed ik A-G onder de douche. Ook zo'n klusje vol vaste patronen. Maar tot mijn stomme verbazing stelde ze voor dat ze zich deze keer zelf zou wassen. En dat terwijl ik dacht dat ze dit welnessmoment tot het uiterste zou gaan rekken. Ik mocht blijven om te assisteren en om te zien hoe ze het er zeer geconcentreerd keurig van afbracht. Ik wist even niet of ik blij moest zijn met deze dappere stap vooruit of weemoedig over het voorbijgaan van iets vanzelfsprekends. Als ze maar wel weet dat vrijdagavond nog heel lang Lidlavond blijft!...

Bakkers

De familiedag van de Bakkers (die van mijn vrouw, niet die van mij) was een begrip. In de jaren negentig kwamen de nazaten van Andries en Nellie Bakker jaarlijks bij elkaar voor een dagje uit. Maar de traditie verwaterde. Tot dit jaar, respectievelijk 101 en 100 jaar na de geboorte van pater en mater familias. Zaterdag kwamen we op Urk bij elkaar: 5 kinderen, 13 (vd 15) kleinkinderen, veel achterkleinkinderen en aanhang. Opvallend was dat van de nazaten nog slechts 2 kinderen en 1 kleinkind op Urk wonen. De rest is uitgewaaierd. Van Tollebeek en Nagele tot Oudewater, Werkendam, Deventer en zelfs de VS. Tussen eten, drinken, foto's bekijken en heel veel bijpraten door, maakten we onder leiding van 'ome Dirk' een wandeling langs alle belangrijke plaatsen uit de familiegeschiedenis. We sloten af op de begraafplaats, waar bloemen gelegd werden op het graf. Een bijzonder moment, vooral toen de achterkleinkinderen om de zerk stonden van twee mensen die ze niet gekend hebben, maar waarvan ze zichtbaar het belang voelden. 

Een pony op de achterstraat

'Mam, Noëlle heeft een pony.' Een vriendinnetje bedoelde het als haar- gerelateerde opmerking, maar speelde het spelletje gretig mee, toen bleek dat haar moeder meteen aan paarden dacht. De moeder in kwestie haalde zich ons huis voor de geest. 'Waar staat dat beest dan?' 'Op de achterstraat', glunderde het meisje. 'En Nelly is hoogzwanger!', verbaasde de  moeder zich verder. 'Waar beginnen ze aan!' De aap is inmiddels uit de mouw, maar het blijft lollig: Noëlle heeft een pony.

Dammergenoeg

Het is me tot op heden niet gelukt om het schaakvirus over te brengen op mijn kroost. Michal en Anne-Grethe willen 's zondags na de kerk heus wel even tien minuten aan het bord zitten. En in de openlucht (zoals hier bij Netl) wil Noëlle ook nog wel even sparren. Maar verder willen ze alleen spelletjes doen waarbij de winkans minimaal 50 % is. Ze lijken mij wel. Dammen. Dat vinden ze tot mijn afgrijzen dan wel weer leuk. Michal en Anne-Grethe kunnen soms heerlijk zitten schuiven en hoogoplopende discussies voeren over (hun) regels. En dan boos op mij worden als ik kom melden dat achteruit schuiven NIET mag. Soms dam ik schoorvoetend een potje mee. Onder het mom: een echte schaker wordt nooit een dammer, maar een dammer misschien wel ooit een schaker.

Zondagmiddag

Toen ik vanmiddag vroeg wie er zin had in een wandeling, meldden zich zowaar twee vrijwilligsters. Warme jassen aan, pet op (in 1 van beide gevallen) en gaan! Na een klein stukje bos leidde ik ze de polder in, de weg naar Emmeloord op, waar ik altijd graag even een half uurtje mijn gedachten mag verzetten. Ik wachtte op de eerste klaagzangen, de smeekbeden om weer naar huis te gaan. Maar niets van dat alles. Ja, Michal gaf de moed even op toen ze plat op haar giecheltje viel, maar dat leed was na 2 minuten alweer geleden. Enthousiast liepen ze mee naar de eerste bushalte, vanwaar Nagele nog maar een groepje bomen in de verte is. Daar wilden ze op de foto. Met blije gezichten. En werd de terugtocht daarna een jengelende marteling voor papa? Ook niet. Het was een bijzondere zondagmiddag.

Voetballes van gekke ome Jelle

Dus ome Jelle had op zondag- ochtend, na twee biertjes, in een gekke bui zijn neefje Sem wat vrijblijvende tips gegeven over effectief voetballen. Iets over niet altijd het braafste jochie van de klas hoeven zijn, resultaatgericht denken, het randje van het toelaatbare opzoeken. Een week later staan Sem en zijn ploeggenoten met 2-0 voor als een tegenstandertje hem wil passeren. Sem bedenkt zich niet en geeft het joch een ferme duw. Kind valt jammerend neer en iedereen is boos op Sem. 'Wat doe jij nou?' vraagt vader Ron verbluft. 'Dat mocht van ome Jelle', brult Sem, met tranen in zijn ogen. Verbijstering alom. Vanochtend werd ik in de kerk (!) voorafgaand aan de dienst ter verantwoording geroepen door Ron. Ik riep Sem bij me en legde hem uit: duwen mag natuurlijk alleen als niemand het ziet. Met twee grote, serieuze, verbijsterde ogen staarde hij me aan en toen besloot ik dat het mooi geweest was. 'Of speel je liever eerlijk Sem?', vroeg ik hem. 'Ja ome Jelle.' 'Nou doe dat dan maar!'

Suiker

Vast onderdeel van de opvoeding in huize Bakker is een bezoek aan het circus. Het begon met Noëlle, toen ze 6-en-een-half was. Drie jaar later ging ik met Anne-Grethe opnieuw naar Belly Wien. Deze keer ging de reis samen met Michal naar Zwolle, waar Herman Renz zijn tent had opgezet. Circustechnisch gezien (jaja, ik word een kenner!) zeker de beste van de drie voorstellingen die ik nu gezien heb. Maar daar gaat het natuurlijk helemaal niet om. Genieten deed ik in de eerste plaats van Michals spanning vooraf (met 60 km/h langs het circus rijden, de verkeerde kant opkijken en mompelen dat het circus zeker al weg is), van de glimmende ogen als we samen een keuze maken uit het overdadige aanbod van suikerwaren en van de verbazing over al die wonderen die zich in de arena voltrokken. Na afloop zag haar kin rood, roze en wit van de suikerspinresten en hield ze haar klevende handen hulpeloos van zich af. Weer een stukje opvoeding met positief gevolg afgerond, constateerde ik voldaan.