Lekke!

Drukke dagen voor onze jongste telg. Lopen leren, taalvaardigheid bijspijkeren en verder ontdekken wat de moeite van het wegschransen waard is (pindakaas!). Ondertussen woedt de strijd voort om je portie aandacht te krijgen met die blonde wervelwind in de buurt. Enig idee bijvoorbeeld hoe lang het duurt om een leuke foto te maken zonder blond haar of grote ogen in een van de hoeken van het plaatje? Maar goed, je groeit en je leert, dus lang kan het niet meer duren voordat je de touwtjes strak in handen hebt. Alleen jammer dat binnenkort blijkt dat 'Baby' iets meer is dan de blote buik van mama.

Zonder pakje

De laatste tijd eten we vaak pannenkoeken. Niet omdat Noëlle daar harder om zeurt, maar omdat ik een tijdje geleden eens geprobeerd heb om ze zonder zo'n pak van Koopmans te bakken. Gewoon bloem (250 gr.), melk (400 ml) en eieren (2) door elkaar husselen, een stevige koekenpan gebruiken en het vuur niet te laag zetten als de boter begint te sputteren. Lekker! Vooral met plakjes kaas, schijfjes champignon en spek uiteraard. Een klein beetje verse gemalen peper en veel poedersuiker erover en smullen maar. Rest natuurlijk de vraag hoe het kan dat pannekoeken uit een pak zoveel minder lekker zijn. Wat zit daar dan in behalve bloem? Boekweitmeel (?) volgens het pak. En rijstebloem (dat krijgen baby's toch?). Verder uiteraard de nodige hulpstoffen. Je gaat je afvragen wat er dan nog meer zo lekker is als je er GEEN pakje voor gebruikt.

Working men

Toen het voor- programma 'Forget Cassettes' aan haar laatste nummer toe was, kreeg de zangeres in de blauwe Jomanda-jurk een dankbaar applaus. Want, al duurde de exercitie nog geen halfuur, het was niet om aan te horen zo slecht. Zeurende zang met dreinende gitaarloopjes en ronduit irritante keyboardmishandeling. Dat idee. Nee, dan de hoofdmoot van de avond. De reden waarvoor wij op een kostelijke maandagavond onze reeds afgebeulde werkmannenzielen naar het midden des lands sleepten. ...And you will know us by the trail of dead. Het concert begon met een introtape, een, opnieuw, ronduit irritant jengelend a capella liedje: 'I always want to shake the hand of a working man.' Toepasselijk. Alsof de mannen uit de VS wilden zeggen: 'Leuk dat jullie na een dag hard werken jullie centjes aan ons, werkschuw muzikantentuig, komen besteden.' Maar gelukkig, ook het zes man sterke 'Trail of Dead' weet wat werken is. Ruim anderhalf uur lang gunden ze zichzelf bijna geen tel rust. Rustige nummers zetten ze alleen op cd's, maar vinden ze op het podium kennelijk zonde van de tijd. Soms was het geluid niet best, maar de energie spatte ervanaf en dat maakte eigenlijk alles goed. Tegen half twaalf mochten we richting onze bedjes. Doof en voldaan.

Hieperdepiep...

Op de ochtend van je vijfde verjaardag word je wakker en tijdens je ontbijt op bed ontdek je dat de achterstraat op miraculeuze wijze omgetoverd is in een speeltuin. Wat is het leven toch mooi... Weet jij veel van roestige bouten, motregen in Havelte, verkeersdrempels in Darp en geklungel op een donkere achterstraat? Nee dus! Houden zo! Van harte gefeliciteerd!

Ingezonden mededeling

Hoi,

Mag ik even jullie aandacht. Als dat niet teveel gevraagd is tenminste. Scroll voor de lol eens even een stukje naar beneden. Wat een familieman hè, die jelle van hupsefluts tot huppelakee? Vinden jullie ook niet? Allemaal grappige stukjes over zijn kinderen. Nou ja, kinderen?... kind!...
Want, het kan aan mij liggen, maar ik vind het wel erg vaak gaan over 'De GZ'. Elke klapscheet wordt tot bovenaardse proporties opgeblazen. Wat een leuk kind. Nou geef mij maar een teiltje. Of een slabbetje. Wat een schaamteloos stuk mooi weer spelen zeg. Zo fantastisch is ze helemaal niet. En ik kan het weten want ik zit er elke dag in. Kinderachtig gezeur aan tafel, treuzelen, door je heen praten en altijd alles op dat doordringende toontje... En dat noemt zich kleuter. Puh...
Morgen is ze jarig. Ik denk dat ik wacht tot we een kamer met volk hebben en er dan alles in zeven kleuren onderschijt.

P.S. Het is Anne-Grethe, niet Annegete

Attentie attentie

Attentie attentie. Hier volgt een belangrijke mededeling in het kader van de verkeers- veiligheid. In de omgeving van Nagele rijdt een vierjarig (bijna vijfjarig) meisje rond dat op de meest onverwachte momenten van weghelft kan veranderen. Hoewel ze nog geen flauw benul heeft van verkeersregels rijdt ze dapper rond op haar, ietwat kleine, fietsje. Ze denkt meestal dat ze aan de kraag van haar jas vastgehouden wordt door haar vader, maar in werkelijkheid komt die er een meter of drie achteraan puffen. Haal niet in, blijf rechts rijden en geef vooral geen lichtsignalen. Dat kan de situatie alleen maar verergeren. Mocht u haar zwemmend tegenkomen, blijf dan ook vooral kalm. Einde van de mededeling.

Rutjes met z'n rothoofd

Panini. Een magisch woord, opdoemend uit de mist van de jaren tachtig. Je leest die drie Italiaanse lettergrepen en ruikt weer die typische stickergeur, in combinatie met de lucht van dik, beduimeld papier. Wie nu nog steeds denkt dat dit over een driehoekig broodje gaat zal ook aan het einde van dit stukje wel niet snappen welke emoties loskomen als het gaat om voetbalplaatjes en bijbehorende albums. Mijn eerste was die van de eredivisie 1984. Wijnstekers, Troost, Van de Korput, Hiele, Brard. Zomaar een greep uit de selectie van regerend kampioen Feyenoord. Ik kon de geboorteplaatsen, lengtes en kilogrammen opdreunen. Elke 50 cent die ik in handen kon krijgen werd bij DA-drogist Jaap Bakker omgezet in een pakje met vijf verse plaatjes. Vroeg in het seizoen was zo'n aankoop steeds reden voor verrukking over nieuwe, soms innig gewenste, gezichten. Maar na de winterstop volgde op het openscheuren van zo'n zakje dikwijls een moment van een woedend brok in de keel en brandend vocht achter de ogen. Dan wilde je wel schreeuwen. Dat het niet eerlijk was. Dat ze het erom deden. Dat van sommige spelers, met name jouw idolen, helemaal geen plaatjes gedrukt waren. Dat je Graeme Rutjes al vier (4) keer had met zijn rothoofd. Na het WK van 1990 volgden er geen albums meer. Tot vorige week. Op verzoek van Noëlle schaften we de eredivisiegids van de Plus aan. Op de een of andere manier heeft bij haar het idee postgevat dat het hele voetbalplaatjesgebeuren om het verzamelen van dubbelen draait. Vreemd... En ze noemt clubs steeds landen. En ze is fan van Heracles. ''Want die spelen op nepgras." En ze plakt de plaatjes soms scheef. Meisjes...