Pijn voor de lol

Auw. Ik heb een fietsweekend met mijn vader en mijn broer achter de rug. Eerst van Nagele naar Holten via de, auw, Holterberg en de volgende dag naar Nunspeet over de, auw, Veluwe. De derde dag weer naar huis door de polder, met veel, auw, tegenwind en tot slot de, auw, Ketelbrug. We sliepen in trekkershutten, aten bij de Chinees en de Griek en brachten de avonden door met hartenjagen en bier drinken. Erg gezellig, maar, auw, wat valt dat tegen: 230 kilometer in 2,5 dag. Wie trouwens mocht denken dat JW er op deze foto ook even helemaal doorheen zat, die heeft het mis. Broer smeert zich ergens tussen Deventer en Apeldoorn even goed in met zonnebrandcrème, alvorens hij weer brommertje gaat spelen op zijn omafiets. A.U.W.

Dak

Zo ziet mijn achterstraat eruit. Wat ik op het dak doe? Breken, sjouwen, spijkeren, boren en mijn knieën openhalen aan het grind. Mijn buurman (oud-Bataviawerftimmerman) is bezig de houten boeien rondom ons dak te vervangen door heel mooi kunststof. En ik mag helpen. De man weet raad met werkend hout en bouwvakkers die in de jaren 70 heerlijk geïmproviseerd hebben. Ik ben al apetrots als ik een spijker recht in het hout weet te slaan. Als het werk straks klaar is voorzien dakdekkers onze daken van nieuwe dakbedekking en dan hoop ik dat we zeker tot 2040 klaar zijn. Anne-Grethe bekeek me aandachtig toen ik op de rand van het dak een fotootje van haar maakte: 'Papa, spring er eens af...'

Rocksterren

Ooit waren we rocksterren. Heel plaatselijk weliswaar. En ook niet zo bekend, maar toch. We bliezen de buren van onze oefenruimten richting de rand van een zenuwinzinking en oh, oh, oh wat hadden we een lol. Het begon allemaal met MARS 85-100, ergens in 1992. Het eindigde tien jaar later met Timber. Van die eerste band bestaat nog een demo, met die laatste groep namen we nooit wat op. Wat was ik daarom blij dat broer Jan Willem in zijn uppie twee nummers uit die tijd heeft 'gererecorded'. Ik kreeg ze voor mijn verjaardag en heb ze inmiddels prijsgegeven aan het www. Luister naar Wanna Walk en Grindbak. De (originele) composities zijn van mij en de gehele uitvoering (zang, 2de stem, gitaar, bas, drums) van JW. De beelden slaan trouwens nergens op, maar je mag er van mijn part best diepere betekenissen in zien, net als in de teksten. Heel soms dagdroom ik dat we nog steeds rocksterren zijn en dat we dan klinken als dit.

Breek de dag

Je (Daniël dus) wordt maar één keer negen en dat moet dus goed gevierd worden. Vandaar dat onze Noëlle vanochtend om half acht voor de deur van huize Van Elburg stond met een dienblad. Twee croissants, een lekker gekookt (biologisch) eitje en een pakje drinken. Daar was de vriend zwaar aan toe, want om 5 uur vanochtend had hij zich voor het eerst gemeld aan het ouderlijke bed. Een uur later was hij echt niet meer te houden en pakte hij zijn waveboard uit. En nu had ome Jelle nog wel bedacht dat hij vanavond mee mocht naar het vuurwerk op Urk. 't Zal mij benieuwen.

Fietsende vlag

Spelen met vuur is het: verslag doen van Koninginnedag en dan alleen een foto van Anne-Grethe erbij zetten. Waar is de rest? Tja, dat komt: deze meid fietste voor het eerst mee in de Nagelese Oranje-optocht en dat gaf zo'n hoog veiligheidsrisico dat het absoluut noodzakelijk was dat papa steeds binnen een meter afstand meeliep. Foto's nemen van ander kroost schoot er dus bij in. Vanmiddag, tijdens het bezoek aan de markt in Sint Jansklooster vroeg ze ook mijn volledige aandacht, want zo legde ik uit: 'Andere kindjes kunnen erg goed zingen of knutselen, jij ook hoor, maar je kunt vooral goed kwijtraken.' Ze knikte gretig en trots. Vanavond was ze zo brutaal, onmogelijk en ondeugend dat ik voor straf haar bed ontdeed van knuffels. Zuchtend plofte ik op de bank. Een uurtje later tikte ik zwijmelend van geluk deze blog. Wie het snapt mag het mij uitleggen.

Naschrift: Nelly leest deze blog, fronst en zegt: wil je het voortaan zeggen als je haar bed ontruimt? Ze vroeg mij net met een heel lief stemmetje of ze soms ook nog knuffels in haar bed mocht.

Ja bingo-syndroom

De bingo's op de camping bij Giethoorn zijn nog net van voor mijn tijd, maar de verhalen erover hebben binnen mijn schoonfamilie mythische proporties aangenomen. Met name als het gaat om het verschijnsel 'valse bingo'. Kind van 5 of bejaarde van 88: de bingo-hopman kende geen pardon: als je 'ja bingo' zei in plaats van 'bingo', was je af. Gisteravond was er bingo op het Landal-park wij met de hele (schoon)familie zijn neergestreken. Zwager Ron streepte nieuwe anekdotes bij elkaar door binnen 20 minuten een broodrooster, fruitjuicer en soepset te winnen. Tot onverholen frustratie van andere deelnemers. Maar lang leek het erop dat schoonva Jan Marten koning van de avond zou worden. In de race om een gratis midweek voor zes personen, lag hij lange tijd op kop. Hij moest er nog één (nr. 37) en ja hoor, daar werd 'ie afgeroepen. 'JAAAAA' brulde JM tot zijn eigen verbijstering. 'Bingo', piepte hij er verslagen achteraan. Hij kromp ineen. De Gierthoornse bingobeul kwam weer voor zijn geestesoog. Dit was misdruk. Een valse bingo. En dat met zo'n prijs binnen handbereik. Maar op Landal hebben ze nog nooit gehoord van zulke valse bingo's. En dus mocht JM gewoon naar voren komen. Samen met twee anderen helaas. Er moest gedobbeld worden. Een vrouw gooide 6, een kind 5 en JM 3. Gerechtigheid, zouden ze in Giethoorn zeggen.

De Kip, deel 2: aan tafel

De pret begon vanochtend al. Ik marineerde de kippenpoot en -borst (samen 2,1 kilo) met citroensap, knoflook, peper en veel rozemarijn. Een recept komt uit het boek van Han Wilmink, dat ik gesigneerd en wel (!) voor mijn verjaardag kreeg van Monica. Ruim voor vieren vanmiddag ging het hele spul de oven in. Eerst drie kwartier op 180 graden en daarna nog ruim anderhalf uur op 150 graden. Een echte kip heeft zijn tijd nodig. Daarna: aanvallen en genieten. Dikke plukken sappig, smaakvol vlees met een heerlijke jus. Gecombineerd met een lekkere rosé, zelfgemaakte friet en sperzieboontjes werd het een echt koningsmaal. En gelukkig hielpen de kinderen ook dapper mee, want anders hadden we het allemaal niet op gekregen. In de vriezer wachten de andere poot, twee vleugels, de rug en een zak levertjes op een volgend culinair hoogtepunt.