Lief

We zijn in het bezit van uitzonderlijk lieve kinderen. Dat zeggen wij niet, maar dat zegt niemand minder dan Nicolaas van Myra en dat is een heilige, dus die liegt niet. De beste man heeft zich de laatste weken, samen met zijn knechten, al twee keer in het holst van de nacht door onze schoorsteen gewurmd. En hij schijnt voornemens om dat binnenkort nog een keer te doen. Afgelopen zaterdag bracht hij zelfs op klaarlichte dag een bezoek aan Nagele en volgende week komt hij op mijn werk langs. En dan vindt hij het ook nog nodig om cadeaus bij de grootouders te droppen. Affijn, op het gebied van straffen en belonen hebben wij voorlopig dus geen poot om op te staan.

Plaat van het jaar, echt!

De tijd dat ik elke twee weken de OOR naploos om volledig op de hoogte te blijven van de laatste ontdekkingen op muziekgebied, liggen lichtjaren achter me. De opwinding van een nieuw bandje ontdekken was leuk voor toen. Tenminste. Tot Spotify. Via oude bekenden als Mogwai en Explosions in the Sky belandde ik bij Mono, Eluvium, Ludovico Einaudi en pg.lost. Broer JW moet niet zoveel hebben van muziek via het net (iets met frequenties, een lang verhaal). Hij ontdekt bandjes nog 'the old fashioned way'. En zo belandde ik onlangs in de Melkweg, waar we samen met 100 man en een paardenkop onder anderen People Get Ready zagen optreden, een Nederlandse band. Hun eerste cd is net uit en die is zo ongelofelijk goed. Wat mij betreft de beste plaat van dit jaar. En dat zeg ik niet omdat ze nu nog niet wereldberoemd zijn. Ook niet omdat ze in plaats van aan de drugs in de Heer zijn. Leuk trouwens dat die ook al gewoon via Spotify te beluisteren is, maar laat JW dat niet horen.

Anne-Grethepiet

Mooie vader-dochter- momenten afgelopen zaterdag- middag. Anne-Grethe en ik gingen naar de film in Emmeloord. Sinterklaas en het Pakjesmysterie om precies te zijn. Anderhalf uur was mijn lekkere meid druk met de bioscoopstoel neerklappen, het kinderzitje verschuiven, de bioscoopstoel opklappen, popcorn eten, de belachelijk grote beker ranja leegdrinken, naar de wc gaan (vier keer!), allerhande vragen stellen, chocomel drinken, allerhande opmerkingen maken en uiteindelijk knus op mijn schoot kruipen. Kortom: ze genoot. Tot mijn stomme verbazing vertelde ze de film na afloop trouwens moeiteloos na.

Ha die Hanna

De buik der buiken is niet meer. Snaor Corrie beviel vorige week donderdag in alle vroegte van haar tweede dochter: Janneke Hananja, roepnaam Hanna. Nog diezelfde nacht ging bij ons de telefoon en precies 15 minuten later stond Nelly op de Lijkant aan het kraambed. Diezelfde dag nog keek ook ome Jelle even om het hoekje, maar kon hij er natuurlijk naar fluiten dat het hij het achtste Ten Napel-kleinkind mocht vasthouden. Zondagmiddag had hij meer geluk. Greet vat het tot nog toe allemaal sportief op.

Primeurtje

Heel vreemd (kuch) maar in mijn droom kwam Mark Rutte dus bij ons op bezoek en veranderde hij telkens als een soort dr. Jeckyll & mr. Hyde in Geert Wilders. Tijdens ons geanimeerd gesprek was ik druk doende met vis bakken. Lekkere dikke scholen, vers ook, de oranje stippen deden pijn aan de ogen. Geert bedankte vriendelijk toen ik hem een visje aanbood, maar Mark sloeg glunderend toe. Na de schol lustte hij ook nog wel wat kibbeling. Het was zo gezellig dat mijn droom-ik besloot om afscheid te maken van Wilders en lekker verder te kletsen met Rutte. Vlak voor we afscheid namen, schoot me nog wat te binnen. Ik informeerde naar de windmolenplannen. Daar hoefden we ons op Urk echt geen zorgen meer over te maken, verzekerde hij mij. ,,Die komen er echt niet." En volgens mij mocht ik hem gewoon keihard citeren in Het Urkerland.

Maltklus

Afgelopen week had ik vrij. Er moest geklust worden. Ik begaf me dus voor enkele dagen op het terrein van mijn zwager Ron, die weliswaar via de autobranche brood op de plank krijgt, maar feitelijk professioneel klusser is. Onder het genot van menig maltbiertje verrijzen onder zijn handen huizen, schuren, aanbouwen, uitbouwen en stacaravans. Het lijkt allemaal zo makkelijk als je hem bezig ziet. Misschien dat daar mijn vlaag van overmoed vandaan kwam. Vol goede moed begon ik dus maandag aan de keuken. Oude (nou ja, amper 4 jaar jonge) kunststof wandbekleding eruit, (l)ambrisering erin. En ondertussen ook nog even wittelen en wat kastjes in elkaar zetten. In geen tijd was het huis veranderd in een oorlogszône en Nelly zorgde dat ze uit mijn buurt bleef. Toen ik haar na een ochtendje eenzaam klussen weer zag, droeg ze een tas boodschappen in de ene hand en een sixpack maltbiertjes in de andere. Ik dacht nog bij mezelf: waarom koopt ze nu maltbier? Maar mijn onderbewustzijn wist natuurlijk allang hoe laat Nelly vond dat het was. Ze kreeg gelijk: dankzij mijn onvolprezen zwager zijn al mijn kluswensen deze week verwezenlijkt.

Jongens

'Papa! Goed nieuws! Tom is online!' Ik slik nog net een cynische opmerking in. Tom is de vakantieliefde van onze Noëlle en dat neemt ze heel serieus. Ook al heeft ze Tom deze zomer eigenlijk maar één dag gezien, werd de verkering via tussenpersonen geregeld en trok ze een vies gezicht toen Tom om een kus vroeg. De liefde bloeide eigenlijk pas naderhand echt op. Tom presteerde het namelijk om wekenlang een Hyves-uitnodiging te negeren. En toen het bevrijdende mailtje eindelijk kwam, jubelde Noëlle het uit. Gisteravond zat Tom dus weer even op Hyves en meteen vlamde het heen en weer. Dikke kussen vlogen over het scherm en aan grote woorden was geen gebrek. Met stomme verbazing zag ik haar 'Ik hou van je' chatten. ('Ik ook van jou' reageerde hij meteen). 'Je was toch op Pim?' vroeg ik verbaasd. 'Allang niet meer!', smaalde Noëlle. 'Dat was gisteren!'

Deze blog is tot stand gekomen na uitdrukkelijk goedkeuring van Noëlle. De jongensnamen zijn omwille van privacy gefingeerd.