Paasbest

Het waren heerlijke paasdagen. Het begon zondag in een goed gevulde kerk met een mooie dienst. Hoogtepunt was een spontaan 'Weet je dat de lente komt' van een enthousiaste kinderschaar. De afgelopen dagen stonden verder in het teken van het einde van de vastentijd. We vierden het met 2 barbecues. Eentje thuis en eentje bij Monica in de achtertuin. De ijzertekorten werden aangevuld met een imposante hoeveelheid vlees (zelfgemaakte hamburgers (van mij), lamsrack, speklap, saucijs, Koreaanse entrecote en zelfgemaakte hamburgers (van Monica)). Ter compensatie van de overvloed aan calorieën gingen we maandag per fiets richting Emmeloord. En terwijl Michal zich heerlijk luxe liet meerijden in de fietskar, fietste Anne-Grethe zelf!

Vertrouwd weekendje uit

We hebben er weer een heerlijk Ten Napel-weekend in Landalpark 't Loo opzitten. Lekker zwemmen, bij de open haard zitten, wandelen en achter de kids aansjokken. Want die kwamen tijd tekort met de kinderboerderij, Bollo, schminken, de ballenbak en de speeltuin. We gingen weer lekker samen eten (deze keer Grieks) en op zaterdagavond was er weer bingo en zorgde Daniël voor onvergetelijke momenten door na een valse bingo ('Kom hier voor maar even een liedje zingen jongeman') in foetushouding achter zijn vaders stoel op de grond te gaan liggen. Op zondagavond werd een nieuwe traditie geboren: samen hints spelen en daarbij bleek diezelfde Daniël een echt talent. Aankomst en vertrek waren ook als vanouds, want zowel de eerste als de laatste zin die ik zei luidde: 'Waar is Anne-Grethe?'

Meepraten

We zitten volop in de vastentijd en net als elk ander jaar komt er een moment waarop de restricties die we onszelf opgelegd hebben (geen vlees, tv, alcohol, snoep, snacks), haast niet meer knellen. Ik geef toe dat ik 's avonds drukker dan ooit met mijn telefoon bezig ben, maar toch ervaar ik een prettige vorm van loskomen. Het zal met name te maken hebben met de afwezigheid van tv. Zo ging de kwestie Cruijff-Ajax-Blind grotendeels aan me voorbij en heb ik nu 's avonds tijd om het nieuwste boek van Umberto Eco uit te lezen en ben ik zelfs al bijna door de 700 pagina's van Iwan Gontsjarows klassieker Oblomow heen. De kids vasten gezellig mee (al kijken zij overdag wel gewoon tv en malen hun kaakjes als vanouds snoep fijn). En wil Noëlle niet echt loskomen. Sterker nog: ze probeert het nieuws te volgen en er zelfs over mee te praten. Zo wierp ze vorige week tijdens het ontbijt een blik op de voorpagina van De Stentor:

-Zielig voor die trainer, hè pap (Ze bedoelde Danny Blind).

-Wat bedoel je?

-Nou, dat hij niet meer kan zien natuurlijk!

Op de foto is Noëlle trouwens bezig om met behulp van onze popcornmachine geld in te zamelen voor Zambia (of Gambia). Na drie ronden gaf het apparaat de geest en stonk de hele Afrikamarkt naar smeulend plastic.

Zwemles

Anne-Grethe komt tegenwoordig tweemaal per week thuis met nat haar en een blik in haar ogen die het midden houdt tussen moeheid en hyperactiviteit. Inderdaad: ze zit op zwemles. Samen met buurtgenootje Amir. De pret begon onlangs al op de heenweg. Amir's hond heet Eva en dat bracht deze vroegwijze groep 3'er bij het scheppingsverhaal. We kakelden allemaal lekker door elkaar heen en voordat ik het goed en wel in de gaten kreeg, had op de achterbank de overtuiging post gehad dat de duivel in de vorm van een duif aan de eerste mensen was verschenen. Een dogma waar ze maar moeilijk van af te brengen waren. Na zwemles perste een roedel natte, bibberende kinderen zich vanuit de douches de kleedkamers binnen. Ieder vond een ouder, maar ik bleef moederziel alleen staan met mijn badhanddoek. Ik schuifelde voorzichtig de douches in. Niets. Keek in de wc's. Niets. De jongenskleedkamer, de hal. Niets. Totdat ik in het bad een strak koppie verwoed de schoolslag zag doen. Anne-Grethe, temidden van een volslagen andere groep zwemkinderen. 'Vind je het zó leuk?' vroeg de juf, die ook in de gaten had gekregen dat onze kleuter stilletjes bij een andere groep was aangesloten. 'Nee!' antwoordde die kortaf.

Joris

Hij heet Joris. Heel lang geleden (een jaar, dus 30% van Michals leeftijd) zat hij kortstondig bij onze jongste dochter op de peuterschool. Vlak voordat hij vier werd en vertrok, heeft hij Michal waarschijnlijk een keer lief aangekeken in de bouwhoek, want vanaf die dag is er maar één en dat is Joris. Vanuit het niets kan ze soms verzuchten: 'Ik mis Joris'. En als wij plagerig zingen 'Joris, Joris, trek 'ers aan zijn oris' is ze oprecht verontwaardigd. Ondertussen is ze de beste jongen misschien al wel tien keer tegen gekomen in het dorp, zonder hem te herkennen. Ook wij weten over Joris niet veel meer dan dat hij Joris heet. Zaterdagochtend stond Michal plotseling met haar jas aan en haar rugzak om voor me. Of ik haar naar Joris wilde brengen. Natuurlijk wilde papa dat. We stapten in de auto. Zij wist de weg. Zei ze. Eerst reden we een rondje om de supermarkt, daarna bonjourde ze me de grote weg op en even later reden we richting Schokland. Ik kreeg intussen een scherp signalement. 'Joris heeft grijs haar en groene ogen, zijn moeder is blond.' Toen ik Michal erop wees dat we op het punt stonden om 'in een ander land te komen' (namelijk Ens) begon ze voor het eerst te erkennen dat ze misschien niet helemaal precies wist waar haar geliefde woonde. Neemt natuurlijk niet weg dat er nog steeds maar één is voor Michal en dat is Joris. Trouwens nog even een dringende mededeling: Michal wenst niet langer Miesje Muis genoemd te worden.

Grapje

Anne-Grethe verkeerde gistermiddag weer in topvorm. Ze was samen met haar zusjes een middag bij haar beppe en had eerst al bedacht dat ze een lok haar van Noëlle kon afknippen. 'Want ik wil ook geel haar!' Maar tijdens het eten van een chocoladelolly kreeg ze pas echt een goed idee. Ze at de lolly op en nam het stokje vervolgens mee naar de wc. Daar deed ze een 'nummer 2', roerde met het stokje door 'de boodschap', zette haar liefste gezichtje op en liep terug naar de huiskamer. Of beppe misschien het laatste hapje van haar lolly wilde. Mijn moeder doorzag de list gelukkig. Of het opvoedkundig gezien juist is dat ik 's avonds gierde van het lachen bij het horen van dit verhaal, betwijfel ik zeer.

Leerling-journaliste

Vroeger mochten mijn broer JW en ik in de vakanties mee naar het werk van mijn vader. Zaten we uren te stempelen, dronken oploskoffie en (toen nog revolutionair) soep uit een zakje. Dan dwaalden we door het immense pand van Hoegen Dijkhof BV en broedde ik stiekem op een plan om 1 miljoen blanco kopieën te maken en die als lege velletjes te verkopen. Toen mij verteld werd dat de blaadjes vooraf in het apparaat geladen moesten worden en dus niet spontaan ontstonden als je op de groene knop duwde, stortte mijn wereld even in. Afgelopen week nam ik Noëlle voor het eerst een middagje mee naar het werk. Ze bewerkte het leesrooster (tot en met december) voor het kerkblad, haalde koffie, deed wat spelletjes en oefende op de correcte uitspraak van het woord stagiaire. Toen er een melding 'Dier in nood' binnenkwam, sprong ze juichend op van haar stoel. Net Jelle, concludeerde de rest van de redactie.