Fietsseizoen

't Is voorjaar en de zomertijd is ingegaan. Hoogste tijd voor een volgend hoofdstuk in het fietsboek van de familie Bakker. Noëlle kreeg voor haar verjaardag een mooie Gazelle, gekocht bij een Wezeper meneer die juist zijn arm had gebroken met schaatsen (jaja, 6 weken geleden hadden we het nog over de 11-stedentocht). Anne-Grethe promoveerde naar de voor-vorige fiets van Noëlle. Een stoere fiets, eindelijk op haar hoogte en met grotere wielen waarmee je een stuk sneller vooruit komt. Zo dachten wij. Anne-Grethe begroette deze 'upgrade' met oorverdovend gebrul en een vluchtpoging richting Nelly. Met zachte dwang ging ze toch te paard en deden we gisteren een rondje om Nagele heen door het Centerparcsbos (dat is een strook bomen die vanuit de lucht geen naam mag hebben, maar die van binnenuit toch net aanvoelt als een echt bos). Vanavond reden we het stuk weer en was ze los. Bochtjes gingen perfect en het afstappen doet ze nu zonder gilletje. Michal is uiteraard het kind van de rekening, want die kan nu de overstap maken naar een fiets zonder zijwielen. Een wanhopige drenkeling aan een vlot. Moeder is het stopwoord tussen haar paniekerige uithalen door en ik ben boeman en strohalm ineen. Na afloop van de 3 (drie) minuten fietsgewenning van vandaag meldde ze trots dat ze niet één keer gevallen was (ja dûh), zelfs niet toen ik haar (11 nanoseconden lang) losliet. Positief benaderen heet dat.

Rust

Sinds kort mag Anne-Grethe iets langer opblijven. Als haar zusje dan al naar bed wordt gebracht, mag zij nog een half uurtje naar beneden. Het doet wonderen. Na een drukke dag komt ze dan even helemaal tot rust. Zo had ze zich van de week op een avond in een hoek van de kamer geïnstalleerd in een luie stoel en zat ze met eindeloos geduld een boek te lezen. Gisteravond nam ze alle tijd voor een dvd'tje en mocht ik het hoofd op haar schoot leggen om een boekje te lezen. Om de paar minuten streelde ze mijn voorhoofd. Om half acht droeg ik haar naar boven en was ze binnen een paar minuten vertrokken naar dromenland. Voorheen sliep ze zelden voor negenen.

Engeland

Voor het eerst met het gezin naar Engeland: het was een hele belevenis. Het appartement was zeer luxe, de stad Hastings was dat beslist niet. Een vieze stad op zijn retour, die naar de buitenwacht toe angstvallig verzwijgt dat de grootste attractie, de historische pier, is afgebrand. Maar de countryside maakte alles goed. Prachtige heuvels en kliffen zagen we en heerlijk tuttige dorpjes. Verder imposante kastelen, leuke musea en de mysterieuze Long Man (foto). We genoten van cream tea en cheddar en ik kon het natuurlijk niet laten om elke dag minstens één krant te kopen. Tussen The Sun en The Times in heb ik zowat alles gehad. De terugreis liep via Antwerpen, waar de kiem voor ons 12,5-jarig huwelijk ligt en zo was de cirkel weer helemaal rond.

Dit is geen blogbericht maar een cadeau

We gaan zo lekker eten bij Da Enzo. Binnenkort een weekje naar Hastings en we geven een klein feestje voor de naaste familie. Moet je dan ook nog een cadeautje aan elkaar geven, als je twaalf-en-half jaar getrouwd bent? Geen idee. Maar Nelly gaf me vanmiddag een flacon Kneipp en een scrubspons, meer om me te sarren dan om mij te bedanken voor de halve kwarteeuw die we sinds ons jawoord samen doorgebracht hebben, denk ik. Wat moet je dan? Ook spoorslags naar een drogist en dan 's avonds alsnog aan komen zetten met iets lekker ruikends? Dat kan natuurlijk. Het is de veilige route. Een andere optie is om haar te verrassen met een lieve blog. Dan zet ik leuk die foto erbij die ik onlangs op een website van haar werk vond en waar ze met geen woord van heeft gerept en waar ze heel erg leuk op staat. En dan schrijf ik er bij dat ik nog steeds heel erg gek op haar ben en dat ik trots ben dat ze mijn vrouw is en dat ze ook best heel lief kan lachen en dat ik ontzettend van haar hou.

Arm koren

Kun je heimwee hebben naar een tijd of een plek waar je zelf nooit bent geweest? Strikt genomen niet. Toch haalt W.G. van der Hulst zulke gevoelens in me los. Toen ik geboren werd, was hij al veertien jaar dood. Toch vormde deze man een rode draad door mijn jeugd. Ademloos hoorde ik de verhalen aan die mijn moeder voorlas. Ongemerkt zijn de boekjes ook de opvoeding van onze kinderen binnen geslopen. Met smaak lees ik ze voor en Anne-Grethe en Michal worden er zo heerlijk rustig van. Ikzelf trouwens ook. Al is het alleen maar vanwege het bedaagde tempo. Neem nu 'Het wegje in het koren', geschreven in 1929, het jaar waarin Van der Hulst Abraham zag en al twintig jaar schreef. De plot is simpel: 2 meisjes en een hond spelen onbezorgd in het koren. De één wordt gevangen genomen door de veldwachter, de ander ontsnapt. Spijt, berouw en eind goed al goed. Ademloos leefden we mee en mijn meiden leerden een paar nieuwe woorden (halmen, veldwachter, klaproos). Toen kwam de climax. Uitgerekend het arme meisje (haar vader was ziek) werd in de kladden gegrepen en meegesleept naar 'het hok onder de toren'. De kleindochter van de dominee vloog totaal overstuur naar haar oma toe, die haar nota bene onthaalde op een fikse uitbrander. Koren was toch zeker niet bedoeld om in te spelen?! Wisten die kinderen dat wel, bedacht ik me. De soep werd uiteindelijk niet zo heet gegeten als die werd opgediend, maar tijdens het zoete einde werd toch nog diverse malen heel ernstig gewezen op de zware misdaad van het koren vertrappen. Het lag er zo dik bovenop dat het mij niets zou verbazen als de heer Van der Hulst voor dit boekje een heel aardige attentie van de toenmalige Land- en Tuinbouw Organisatie heeft ontvangen. Het heeft gewerkt, want ik geloof nooit dat Anne-Grethe en Michal ooit nog met hun klompjes door het koren zullen banjeren. Voor de liefhebber: deze site.

De toiletjongen van de Koningin

Ik heb de smaak te pakken qua historische dvd's. Deze week huurde ik bij de bieb een film over het bezoek van Koningin Beatrix aan Urk, in  1994. Als je van de schrik bekomen bent dat die bijzondere gebeurtenis alweer 17 jaar geleden plaatsvond, is het tijd om je over twee zaken te verwonderen. Hoeveel er veranderd is (mensen die er niet meer zijn, mode) en hoeveel er nog precies hetzelfde is. Je ziet constant mensen door beeld lopen die ook nu nog overal vooraan staan. Op die bewuste dag had mijn maot Arjan een klusje weten te bemachtigen als hulpje van de NOS. Ik stond een stapje lager op de maatschappelijke ladder. Ik was beheerder van het toiletgebouw aan de Westhaven. Om negen uur 's ochtends dumpte de gemeente een pallet wc-papier en verder was ik eigen baas. Dat was leuk zolang de kwartjes op het schoteltje bleven regenen en minder aangenaam toen Oranjeklanten (uit heel Nederland) hun beklag kwamen doen over de zwijnenstal binnen. Aan schoonmaakmiddelen had de plaatselijke overheid niet gedacht. (los van de vraag of ik bereid was geweest om op mijn knieën Koningshuisgezinde plasdruppels op te dweilen). Toen ook de van buren geleende toiletrollen op waren, ben ik er stilletjes tussenuit gepiept.

Een koesterende tijdmachine

Koesterend. Een ander woord heb ik er niet voor. Het was een koesterend avondje toen ik dinsdag de dvd 'Oens Urk van vroeger' bekeek. De film (een serie fragmenten eigenlijk) vertelt geen verhaal, bevat geen plot en geen rode draad. Of toch: mensen vormen de rode draad. Met name oude Urkers in klederdracht. Beelden van vooral de jaren tachtig (met uitschieters naar 60s, 70s en 90s) worden door Gerard de Ridder van uiterst feitelijk commentaar voorzien ('Hier zien we Kies van Niel van Lumme van et groote eusouwen'), soms gooit hij er onverwacht ook een hilarisch terzijde tussendoor. Tachtig procent van de mensen kende ik absoluut niet. De rest wel en dan vaak van horen zeggen (vaders of moeders van bekenden of uit de verhalen van K.L. Koffeman), maar toch vond ik het heel erg boeiend. Hoe dat kan? Ik denk omdat je een soort van tijdmachine-ervaring krijgt. Het voorrecht hebben om nog even om het hoekje van de geschiedenis te kijken. De getoonde straten en gebouwen ken je meteen, maar haast alle mensen zijn al weg. En dan gaan rekenen. En beseffen dat dit de tijd was dat ik dagelijks door het Oude Dorp naar de Wilhelminaschool (ook al weg) liep. En het normaal vond dat om de zoveel huisjes iemand in klederdracht woonde. De laatste dagen van het eiland verstreken toen. Zonder dat iemand het besefte.