Christine!

Het leuke aan mijn weblog vind ik de mogelijkheid om terug in de tijd te gaan. Herinneringen zijn daarvoor volstrekt ongeschikt. Je herinnert je zaken bijna altijd verkeerd, of gewoon helemaal niet. Daarom heeft het waarde om nu dingen op te schrijven die nu nog volstrekt vanzelfsprekend zijn. Dat Christine bijvoorbeeld geboren werd nadat haar moeder een week met weeën rondliep. Dat het vrijdagmiddag 21-12 allemaal pas goed op gang kwam en toen ruim twee uur duurde voordat ze geboren werd. Dat Christine bijna 8 pond zwaar was en beresterk. Ze tilde meteen haar hoofd op om te checken waar ze nu toch weer was beland. Op slag vergaten we ons voornemen om haar streng toe te spreken vanwege dat domme, zinloze en uiterst pijnlijke getrap in moeders buik. In de dagen die volgden, ontpopte Christine zich tot een gulzig, tevreden, snelgroeiend wezen. En slapen dat ze kan. 'Je zou haar bijna gaan missen, zoveel ligt ze op bed', zei ik vanochtend, wetend dat het met baby's ook zo weer anders kan zijn. Ook het vermelden waard: de 3 grote zussen zijn erg trots. En geen spoor van vreemd gedrag om een (vermeend) gebrek aan aandacht op te heffen. De geboorte kwam trouwens op precies het juiste moment, want door alle feestdagen kan ik nu bijna constant thuis zijn.

Waar blijft die blog?

Schoonvader aan de telefoon. Waar of de blog over onze Christine blijft. Hij heeft natuurlijk helemaal gelijk. Er waren tijden dat ik op deze plaats elke bijzondere uiting van ons kroost terstond wereldkundig meemaakte. En dan zou ik bij de geboorte van nummer vier verstek laten gaan? Dat kan natuurlijk niet en dat zal me op een dag ook stevig ingewreven worden, vrees ik. Verzachtende omstandigheid is dat ik via Twitter al heel veel aandacht aan onze spruit heb geschonken. Op vrijdag 21-12-12 werd haar komst na precies 45 minuten wereldkundig gemaakt via dit medium. En daarna kwam er elke dag een verse foto. De vraag is nu of (en wanneer) ik daarmee weer ga ophouden. 'We moeten nu al op Twitter om onze kleinkinderen te zien', meldt schoonvader schamper aan zijn wederhelft, die zich ook al verontwaardigd aan de andere kant van de lijn blijkt te bevinden. Toch evengoed maar even een link. Klik hier voor mijn twitterberichten. Dan beloof ik dat ik ook op deze weblog verslag blijf doen.

MONO (2)

Ze speelden slechts vijf nummers (evengoed 55 minuten concert). En van die vijf waren er drie waarvan ik had gehoopt dat zij ze niet zouden spelen. En het publiek was festivalpubliek dus anders dan het ademloze publiek destijds in Hamburg. Toch was mijn tweede MONO-concert, vorige week in Utrecht, opnieuw een bijzondere ervaring. Deze vier Japanners hebben de afgelopen jaren heel bijzondere knopjes in mijn psyche weten te vinden. Zo is er het knopje waarop ze drukken als ze een concert beginnen met Ashes in the Snow. Dan staan de tranen in mijn ogen en heb ik kippenvel van mijn kop tot mijn staart. En dan is er Tamaki Kunishi, de enige vrouw in dit gezelschap. Bijna 43 jaar oud is ze. Mager als een lat en wallen als zandbanken onder haar ogen. Maar ze is de baas van het hele spul. Geruisloos varieert ze tussen basgitaar, piano en glockenspiel en ze regeert iedereen met haar ogen. Inmiddels touren ze door Engeland en daarna Azië, Zuid-Amerika en Zuid-Europa. Dat ze maar snel weer in de buurt mogen komen.

Wee(tje)?

Twee keer nu vertrok Nelly's gezicht plotseling 's avonds. 'Dat leek wel een wee...' Van de schrik rees ik op uit de bank. Koffie zetten, een beetje rommel opruimen, telefoon aan de oplader en nog even poepen. Je weet maar nooit hoe lang de nacht wordt immers. Maar beide keren was het vals alarm. En dus blijft het grote wachten op ons vierde wonder aanhouden. En net zoals ik me nu eigenlijk niet echt kan voorstellen dat we straks ineens een baby hebben, zo kunnen we ons straks waarschijnlijk niet meer inbeelden hoe het zonder haar was.

Award

Dieter (een medeblogger uit Duitsland) heeft me een award gegeven. Danke schön daarvoor. Er gaat een wereld voor me open, want ik had nog nooit van het fenomeen gehoord, maar goed, het betekent dat ik nu een serie vragen mag beantwoorden en op mijn beurt andere bloggers mag nomineren. Hier gaat 'ie.

Dit zijn de regels:

1. Vertel 11 dingen over jezelf

2. Beantwoord de 11 vragen, die aan je gesteld worden

3. Maak 11 nieuwe vragen.

4. Kies 11 bloggers met minder dan 200 volgers en stuur hen dit Award

5. Laat het hen weten

6. Bedank de persoon, van wij jij de nominatie kreeg. 

Vertel 11 dingen over jezelf: 
Ik ben geboren op een voormalig eiland. Ik woon nu op de voormalige bodem van de zee. Ik vind Duitsland een leuker land dan Nederland. Toch ben ik met voetballen altijd voor Oranje. Op school haalde ik zeer slechte cijfers voor Duits. Toch babbel ik in Duitse supermarkten altijd vrijuit tegen winkelpersoneel. Ik slik alleen wel de naamvallen in, omdat ik nog steeds geen enkel idee heb hoe die werken. Duits bier vind ik top. Duitse wijn niet. Ik vind het grappig om Arjan Robben op zijn Duits te zeggen. Klaas Jan Huntelaar klinkt juist niet grappig.

Beantwoord 11 vragen:

1. ben je ooit in Duitsland geweest ? 

ja, zo vaak dat ik de tel allang kwijt ben

2. begrijp je een beetje de Duitse taal ?

redelijk goed

3. Duitsers praten in Nederland alleen Duits – vind je dit goed ? 

ik vind dat geen probleem

4.  eet je graag het nationaale eten in Nederland - frikandel speciaal ? 

nee, jij wel?

5. voetbal-wetstrijden tussen Nederland en Duitsland – vind je die bijzonder emotioneel ?         

ja, maar niet meer zo erg als in 1988

6. ga je met de caravaan in vakantie ? (dit is waarscheinlijk een vooroordeel in Duitsland)

nee, we hebben diverse keren een huisje geboekt: Sauerland, Eiffel en Beieren. Ook een keer een hotel in Hamburg.

7. ik vind Niederlandse bieren als Heineken of Amstel afschuwelijk – uw ook ?

Ik krijg ze wel naar binnen, maar eerlijk is eerlijk: Duitse bieren zijn echt lekkerder en Belgische bieren ook 

8. ik houd van Nederlands-talige muziek – bijvoorbeeld Boudewijn de Groot. Welke Nederlands-talige muziek hoor je graag ?

De meeste NL-talige muziek vind ik niet zo mooi. Boudewijn de Groot weer wel.  

9. ik heb Nederland leren kennen plat als een plank – vind je dit zaai ?

ja, best wel

10. wij zijn op stoffenmarkten in Nederland geweest – zijn in uw buurt ook zo kleurrijke en mooie markten (niet alleen stoffenmarkten) ?

in onze buurt zijn alleen reguliere markten

11. Duitsers kopen graag in Nederland, bijvoorbeeld Venlo of Maastricht – koop u ook in Duitsland ?

jazeker, Duitse supermarkten zijn fantastisch, maar het is vanaf ons huis minimaal anderhalf uur rijden, dus we komen er niet zo vaak.

11 nieuwe vragen

1. Ben je wel eens op Urk geweest?
2. Schaken of dammen?
3. Wat is je favoriete boek?
4. Wat heb je leren eten?
5. Wat is je favoriete website?
6. Welk historisch figuur zou je graag eens spreken?
7. Lidl of AH?
8. Als je 100 km verderop moest gaan wonen, waar zou dat dan zijn?
9. Met wie word je het vaakst verward?
10. Haardvuur of tv?
11. Wat was de leukste reactie die je ooit op je weblog kreeg?


Ik nomineer:
Super-oldies
Boekenstek
Berichten v/h moederfront
Valhalla
Hollandse klei
Anderson cottage
Ons gezin
Schuurman
Spil van het gezin
Love for books
Aritha

Lidlvriend

Het is tegenwoordig vaste prik op vrijdagavond. Samen met Anne-Grethe doe ik dan de weekendboodschappen bij de Lidl. Hoe het begonnen is, weet ik niet, maar het is inmiddels uitgegroeid tot een uur vol tradities.
-Parkeren
-A-G. krijgt een muntje en gaat een kar halen, ik wacht voor de Lidl.
-Eerst spreekt ze nog een teken met me af voor het geval de kar niet los wil
-Ze levert de kar bij me af en ik poch even dat ze zo goed heeft uitgekeken bij het oversteken.
-Ik loop mijn ronde door de Lidl en A-G haalt achtereenvolgens kaas, chocomelk, fristi, closet en kattevlees.
-Tussendoor komt ze met iets verrassends op de proppen (deze keer de melding dat ze een stoel had gemaakt, zie foto).
-We rekenen af, A-G becommentarieert de hoeveelheid ingeslagen bier en ze begint een praatje met de caissière.
-Nadat we de auto hebben ingeladen en wegrijden, checkt A-G of één van beide lichtbakken van de Aldi nog steeds niet brandt en spreekt daar schande van.
-We gaan naar Het Goed
-We rijden naar Nagele en rijden via de 'plasje-in-je-broekje-heuveltje' op het bedrijventerrein langs de A6.
-Ik zucht vol geluk.
Zaterdag deed ik A-G onder de douche. Ook zo'n klusje vol vaste patronen. Maar tot mijn stomme verbazing stelde ze voor dat ze zich deze keer zelf zou wassen. En dat terwijl ik dacht dat ze dit welnessmoment tot het uiterste zou gaan rekken. Ik mocht blijven om te assisteren en om te zien hoe ze het er zeer geconcentreerd keurig van afbracht. Ik wist even niet of ik blij moest zijn met deze dappere stap vooruit of weemoedig over het voorbijgaan van iets vanzelfsprekends. Als ze maar wel weet dat vrijdagavond nog heel lang Lidlavond blijft!...

Bakkers

De familiedag van de Bakkers (die van mijn vrouw, niet die van mij) was een begrip. In de jaren negentig kwamen de nazaten van Andries en Nellie Bakker jaarlijks bij elkaar voor een dagje uit. Maar de traditie verwaterde. Tot dit jaar, respectievelijk 101 en 100 jaar na de geboorte van pater en mater familias. Zaterdag kwamen we op Urk bij elkaar: 5 kinderen, 13 (vd 15) kleinkinderen, veel achterkleinkinderen en aanhang. Opvallend was dat van de nazaten nog slechts 2 kinderen en 1 kleinkind op Urk wonen. De rest is uitgewaaierd. Van Tollebeek en Nagele tot Oudewater, Werkendam, Deventer en zelfs de VS. Tussen eten, drinken, foto's bekijken en heel veel bijpraten door, maakten we onder leiding van 'ome Dirk' een wandeling langs alle belangrijke plaatsen uit de familiegeschiedenis. We sloten af op de begraafplaats, waar bloemen gelegd werden op het graf. Een bijzonder moment, vooral toen de achterkleinkinderen om de zerk stonden van twee mensen die ze niet gekend hebben, maar waarvan ze zichtbaar het belang voelden.